Diary of a travelin biker  -  Diario de un motociclista de viaje

DE STAHLRATTE

Video van de Stahlratte

Dag 48 dinsdag 26 september 2017:

Panama City PAN > Carti PAN 140km

Vanaf hier hebben mijn lezers of volgers enkele dagen radiostilte moeten doorstaan. Moderne communicatiemiddelen waren aan boord niet binnen mijn bereik. Ik heb echter niet stil gezeten, en ondertussen off-line naarstig verder gewerkt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/zeilreis.jpg

De Stahlratte is een in Alphen aan de Rijn gebouwde zeilkotter voor de visserij.

Later opgekocht door een Duitse stichting ter behoud van deze kotter, waarin later een motor is gebouwd, maar de zeilen zijn ook nog intact.

De boot wordt gerund door vrijwilligers en uit de opbrengst worden de kosten van onderhoud betaald

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/zeilreis2.jpg

En hier volgt dan het relaas, met vertraging, vanuit Cartagena in Colombia!

...

(Dinsdag 26 september)

Het restaurant heeft voor ons gisteravond een lunchpakketje samengesteld: Een sandwich met ham en kaas, en wat fruit. In feite niets om naar huis over te schrijven, maar het vult wel een beetje de maag en de blog.

Vertrek om 7 uur. Aanvankelijk lijkt alles vlot te gaan, maar we komen diverse malen in een file terecht. Het regent nu en dan een beetje. Na een dertig kilometer doorheen vervuilde achterbuurten is de echte drukte voorbij en rijden we oostwaarts onze bestemming tegemoet doorheen hoofdzakelijk licht bewoond jungle landschap.

Na een paar uur slaan we af naar het Noorden. Hier begint een heel mooie maar erg lastige weg: smal, kronkelend, snel stijgend en dalend, heel erg steil, vol putten, hier en daar grint, snel rijdende tegenliggers. Twintig kilometer vóór onze eindbestemming is er nog een politiecontrole. Tegelijkertijd wordt hier een taks geïnd voor het betreden van het Kuna-gebied. De Kuna´s zijn de oorspronkelijke bewoners van dit gebied, lang voor de Spanjaarden hier voet aan wal zetten. De Kuna's vragen deze bijdrage om hun gebied en hun levenswijze intact te kunnen houden. Ze hebben binnen Panama een zekere mate van autonomie. Tegelijkertijd runnen ze hier toch een soort toeristische industrie, waarbij verblijf wordt aangeboden in een soort huttenhotelletjes op de vele eilandjes van de San Blas Archipel. Ook voorzien ze de vele plezierbootjes die hier passeren van proviand, drank, vis, en hulp.

Dan bereiken we de kust en zien strand en water. Links ligt de pier, waar de meeste andere motoren reeds staan te wachten om aan boord gehesen te worden. De Stahlratte ligt echter nog voor anker zo'n vijftig meter van de pier. Ik rij de pier op en zet mijn motor in de rij, gevolgd door Hans, die het rijtje afsluit. Ik haal er alle koffers af, want deze moeten apart naar de boot gebracht worden. Onze motoren worden van hijszelen voorzien om ze straks met een lier aan boord te kunnen tillen. Wijzelf worden ondertussen reeds aan boord gebracht. Het is broeierig heet in het ruim waar mijn brits is, en waar de bagage gestapeld wordt. Tijdens het omkleden moet de boot zachtjes ongemerkt de pier genaderd hebben, want ik hoor ineens zeggen dat ze mijn motor al aan boord aan het heisen zijn. Ik ren op mijn sokken naar boven en zie mijn Transalpje net met droge voetjes kennis maken met het dek van de Stahlratte. Ik help met het vastsjorren, en blijf nog even om het ophijsen van een aantal andere motoren te filmen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/motor_laden-1024x683.jpg

Alle motoren worden vastgesjord en bedekt met een zeil. We varen op de motor van het schip even verder, en gaan dan voor anker voor een mooi klein eilandje. We moeten hier wachten op onze paspoorten, die uitgestempeld worden op een ander eiland, en dan naar hier gevaren worden. Ook moeten de andere passagiers gebracht worden, die reeds gisteren boordden, en de nacht doorbrachten in een hotel op één van deze eilandjes. Wat kunnen we ondertussen anders beters doen dan even gaan zwemmen? Niks, dus zwemmen dan maar. Ik zie eerst eens even hoe het de anderen vergaat, en kies dan ook het sop. Het water is heerlijk, en het doet deugd de armen en beentjes even te kunnen uitslaan. Na het zwemmen onder de douche op het dek: gewoon een tuinslang met een sproeier op.

Ondertussen is de lunch klaargemaakt: pasta met kaas en broccoli, klaargemaakt in een pan van 50cm breed. Net wanneer wij gedaan hebben komt een bootje aan met de andere passagiers. Nu kunnen we écht vertrekken. Het grote zeil wordt gehesen, en vervolgens één voor één nog drie andere. Ondertussen hebben ook de andere passagiers plaatsgenomen aan de dis, en eten de resterende pasta op. Dean, de Australiër die we in Mexico net vóór Huixtla ontmoetten, is ook aan boord. Hij vertelt dat hij die ene namiddag in die hevige regen een elektrische panne kreeg, en de nacht moest doorbrengen in een groezelig plaatselijk hotelletje, maar dat zijn motor het na het opdrogen onmiddellijk weer goed deed. Ook Chris, de andere Australiër die ik op de grens tussen Costa Rica en Panama ontmoette, is er zoals verwacht ook bij. Nog een ander koppel, dat geen echt koppel is, hebben we ook reeds ontmoet: de jojo's, elk op een BMW 650GS. Zij is Iraanse, maar woont in Indië, hij is Indiër. Beide wonen in Mombay. Zij maken een semi-professionele toer rond de wereld in 1 jaar. Zij gaat onderweg trouwen in Peru. Haar verloofde komt haar daar even vervoegen, waarna ze haar reis verder zet. We worden als groep verwelkomd door de kapitein en de bemanning van het schip, en dan gaat ieder zijn eigen gangetje op het schip, dat ondertussen met een mooi vaartje door de golven klieft richting Cartagena. Vandaag varen we maar een drietal uren, om dan voor anker te gaan in een mooie kleine archipel, en daar dan de nacht door te brengen.

Ik ga naar mijn brits en vang daar een uiltje zoals ik er in geen maanden een gevangen heb. Nadien ga ik terug aan dek; er is daar vooraan iets aan de gang. Een kleine kudde dolfijnen zwemt mee met het schip, of beter, ze zwemmen net voor de boeg. Ongelooflijk hoe die dieren zo een snelheid halen met zo weinig zichtbare inspanning.

De zee wordt iets ruwer, het schip rock-en-rollt wat meer: Ik hoop dat ik niet zeeziek word. Ik zit samen met kapitein Ludwig wat op de computer te werken. Een krachtige ventilator maakt de hitte draaglijk.

Dan gaat de kapitein weg, en voel ik het schip manoeuvreren, en uiteindelijk tot stilstand komen. Ik ga aan dek en zie mij omringd door enkele mooie eilandjes.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/ik_op_Stahlratte-1024x683.jpg

Weer gelegenheid om te gaan zwemmen, maar ditmaal laat ik mij niet verleiden: Een vissersprauw met twee mannen komt langsvaren en voert het avondmaal aan: 22kg kreeft: dat betekent 1 kreeft van 1 kilo per persoon.

Plots komt een Zodiacje langsvaren met een man in. Hij legt uit dat zijn Trimaran 100 m verder op een rif gevaren is en vastzit. En inderdaad: oostwaarts ligt een groene trimaran. Na wat overleg met onze kapitein beslist deze te gaan helpen. Ons anker wordt gelicht en we varen voorzichtig naar het rif toe: Verschillende pogingen om de boot los te trekken leveren echter geen resultaat op, en na een uur gaat de Stahlratte weer voor anker op dezelfde plaats als voordien. Het is ondertussen bijna donker geworden. De man in de Zodiac vaart dan naar een ander schip, een grote catamaran, die hem prompt in het halfduister volgt. We kunnen het niet echt zien, maar ik denk dat hij hem nog niet los gekregen heeft, en zal moeten wachten tot morgen voor een nieuwe poging.

Ondertussen heeft de bemanning niet stil gezeten in de keuken, en wordt een vismaaltijd naar het bovendek gebracht. We doen ons tegoed aan zonet nog levende verse, maar nu geroosterde vis en gekookte kreeft met rijst. We blijven hier bovendeks wat babbelen, tot enkelen naar beneden verdwijnen. Ik ga zelf nog even in de kajuit op de computer werken, terwijl de kapitein wat (voor mij?) op zijn gitaar speelt. Rond 22u ga ik ook mijn brits opzoeken.

Dag 49 woensdag 27 september 2017:

Ik word heel vaak wakker door de ventilator die continu over en weer staat te blazen in het ruim. De andere passagiers zijn echter stil. Ik hoor niemand snurken of hoesten. Om vijf uur hou ik het niet meer uit en sta stilletjes op. Ik was mij aan de douche op het dek, en ga dan naar het bovendek. Daar is de Française Catherine stilletjes een sigaretje aan het roken. Haar man John ligt wat verder licht te snurken. Ook Joke ligt in een ligzetel op het dek, maar het is te donker om te zien of ze slaapt. Een kwartiertje later staat John hoestend op en gaat ook een sigaretje roken. ´Het daghet in den Oosten'.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/Stahlratte_sunup-1024x683.jpg

Het zal echter nog meer dan een uur duren voor de rode gloed eerst vergezeld wordt van een gele die er bovenop ligt, en daarna verdwijnt onder het krachtige licht van de Caraïbische zon.
De geur van de koffie komt mij tegemoet vanuit de kombuis. Ik ga naar beneden om wat te helpen, maar kan enkel wat gerei naar het bovendek brengen. We eten eerst wat muesli en drinken een beetje koffie. Pas een uurtje later volgt het eigenlijke ontbijt. Het roerei met versnipperde ajuin laat ik voor de liefhebbers. Een hompje brood met wat beleg volstaat.

Het vaatwerk wordt gedaan door Chinese vrijwilligers. Alle passagiers dienden zich in te schrijven in een beurtrol. Johan en ik nemen deze vaat voor onze rekening. We maken er ons werk van: Het moet toch ééns in de maand gróndig gedaan worden?

Ondertussen voelen we dat de boot in beweging gekomen is. De kapitein gaat een nieuwe poging wagen om de trimaran los te trekken van het rif.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/trimaran-1024x683.jpg

Er gebeuren heel wat vergeefse pogingen, maar uiteindelijk lukt het. En dat net op tijd, want er moet gestart worden met het klaarmaken van de lunch. Het is ondertussen weer erg warm geworden, en weer laat ik mij verleiden tot een frisse zwembeurt naar het witte strandje op vijftig meter van de boot. Het hele kleine eilandje is hoogstens dertig meter breed, en staat vol kokospalmbomen. Net tegen het steile strandje liggen grote zeesterren van wel 25 cm nog geen halve meter onder het heldere wateroppervlak.
Terug op de boot spoel ik mij af en laat mij verder opdrogen door zon en vooral door wind. Ik ga nog wat aan de blog werken, en voel algauw dat er straks nog wel een pelikaantje moet gevangen worden.

Het middagmaal is eenvoudig: veel sla, samen met de rijst en de kreeft van gisteravond, en een homp brood: Smakelijk. Het pelikaantje wordt algauw gevangen, maar ik word wakker door de warmte en het zweten.

Om 16u liggen we hier nog altijd voor anker. Vermoedelijk hebben we deze avond eerst nog een barbecue, en maken we een nachtelijke oversteek om dan morgenavond voor anker te gaan in de haven van Cartagena. De warmte en het nietsdoen zijn zo lastig dat ik besluit om toch nog eens opnieuw te gaan zwemmen. Net wanneer ik een rondje rond het schip gezwommen heb vertrekken enkele van de passagiers van onze boot met een klein bootje naar een nabijgelegen eilandje om daar wat souvenirs in te slaan: handwerk gemaakt door de Kuna. Na nog een zwemrondje hou ik het verblijf in het water ook alweer voor bekeken en ga mij afspoelen en laten opdrogen. Het is ondertussen wat bewolkt geworden, en ook heel wat frisser. De fransman van de trimaran komt met zijn dingy nog even langsvaren om een lang touw terug te brengen en om te bedanken, want zonder de Stahlratte had hij nu waarschijnlijk nog steeds in hele grote problemen gezeten. Hij is nu bezig om het grote gat te voorlopig te herstellen met hout en houtvijzen.
Het avondmaal bestaat uit biefstuk, aardappelen, en sla.
We liggen nog steeds voor anker, maar nu wordt alles in gereedheid gebracht om de echte oversteek te wagen: zo een driehonderd kilometer in volle zee.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/Stahlratte_sundown-1024x683.jpg

Rond 9u vertrekt hij door de nacht. Er is een automatische piloot en radar. Nochtans is er een beurtrol van de bemanning om alles te bewaken.
Waar wij slapen hebben we niet te veel last van het gebonk van de oude dieselmotor. Wel gaat het schip nu natuurlijk veel meer rock-and-rollen. Toch val ik vlot in slaap.

Dag 50 donderdag 28 september 2017:

Ik sta op rond 7 uur, na een slechte nacht. Wel geslapen, maar voortdurend wakker. Ik ben niet zeeziek, maar het scheelt niet veel. De vroege straffe koffie en de te lang geweekte muesli sla ik over.

Alweer zijn dolfijnen vóór de boeg van het schip aan het zwemmen. Het is leuk om ze gade te slaan. De zee is kalm.

Dan wordt het ontbijt op het bovendek gebracht. Ik neem wat thee en enkel brood met jam. Ik smeer ook nog een stukje brood met Nutella: dat was héél lang geleden. Ook een stukje oude Hollandse? kaas. Toch beperk ik mij om mijn maag te sparen, en ik zie dat vele anderen dit ook doen. Het roerei wordt door de meesten niet aangeraakt. Dan komt er wat meer wind opzetten, en wordt de zee wat ruwer. Er verschijnen schuimkopjes op het water. De kapitein begint enkel zeilen te hijsen: het groot zeil, twee middenzeilen, en het fokzeil. Een aantal passagiers, waaronder ikzelf helpen bij het hijsen.
Hiermee wint hij 1 extra knoop aan snelheid. We varen nu met ongeveer 16km/u.
Ik breng een bezoek aan machinekamer. Er staat een oude Deense dieselmotor te draaien. 4 cilinders, twee kleppen per cilinder, aangedreven door klepstoters, 8,8 liter.
Hij haalt maximum 280 toeren per minuut, maar draait nu ongeveer 120 toeren. De koeling is door zeewater, en om het zout niet te laten kristalliseren in de leidingen mag de motor niet te warm worden. Er staat ook een krachtige elektrogenerator in de machinekamer, en er is een ontziltingsinstallatie om vers drinkbaar water te maken vanuit zeewater.
Het is gelukkig licht bewolkt vandaag, dus de zon krijgt niet teveel kans om ons groggy te slaan.

Het gadeslaan van horizon en golven gaat toch vervelen, je kunt niet lezen of computeren zonder risico om je maag binnenste buiten te keren, en ik leg mij nog een uurtje op mijn bed.

Het middageten sla ik over uit schrik om zeeziek te worden. Velen beperken zich tot een klein bordje rijst met linzen.

Het nare op en neer gedein en over en weer gerol wordt erger, en ik ga weer twee uurtjes op de brits liggen. Wanneer ik weer opsta is de zee weer rustiger.

Ik drink wat thee en eet een koekje. Gedurende een paar uur slaan we één, en later twee aalscholvers?? of genten?? gade, die jagen op vis, en lange tijd rond het schip blijven hangen. Nu en dan zien we ze in het water duiken, en nu en dan met een visje weer boven komen.

Het avondmaal bestaat uit pasta in tomatensaus met kaas. Ik eet er smaakvol van, maar beperk mij tot een half bordje. Tijdens het avondmaal hoor ik dat er wat beroering was omdat Joshua, een der passagiers, probeerde om andere passagiers te bekeren. Ik had ook even een gesprek met hem, maar religie kwam niet aan bod.

We naderen Cartagena de Indias. We zullen vermoedelijk rond 22 uur voor anker gaan in de haven, dicht bij het centrum. De zee is hier rustiger, en ik waag een succesvolle poging om wat op de computer te werken aan de blog: De ganse dag was de zee te ruw om mij hier aan te wagen. Om 22u ga samen met het schip voor anker, de Stahlratte in Cartagena, ikzelf in el Puerto de los Dulces Sueños.

Dag 51 vrijdag 29 september 2017:

Voet aan wal in Colombia.

Vandaag terug op de motor voor een weliswaar zeer korte motorrit door Cartagena in Colombia na 3 dagen radiostilte wegens de STAHLRATTE Sailing Cruise.

Mijn dag begint wel heel vroeg: om 1u ben ik klaarwakker, sta op, en ga even plaats nemen aan het tafeltje in de kombuis van de Stahlratte. Het is erg stil aan boord, en het schip beweegt nauwelijks. We liggen voor anker in de haven van Cartagena de Indias, niet ver van het oude centrum. Ik besef dat ik niet de rest van de nacht mag opblijven, anders ontwikkel ik een jetlag van jewelste. Ik leg mij terug op mijn brits en val wonderwel heel snel terug in slaap, om pas weer wakker te worden om zes uur.

Langzaam druppelt het bovendek vol met verfomfaaide koppen die opgelucht zijn dat het schip er weer zo kalm bijligt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/Cartagena_vooranker-1024x683.jpgZuidwaarts kijken we op de wijk Manga, en oostwaarts op de skyline van Bocagrande, de chique Miami-achtige wijk. Ik begin met een voorzichtige thee, en laat de kelk met overjaarse muesli aan mij voorbijgaan. Leo is niet te houden en laat zich een enorm bord vol scheppen, welke hij met veel smaak naar binnen werkt. Hiermee betoont hij toch eer aan de mensen in de keuken die zoveel moeite gedaan hebben om al het fruit zo mooi te versnijden. Een uurtje later volgt nog het eigenlijke ontbijt, waarbij ik mij tegoed doe aan de lekkere ananas, en brood, kaas en thee. Kapitein Ludwig heeft ook weer zijn best gedaan om een enorme pan met eieren, tomaten, en ik weet niet wat nog al op tafel te krijgen: Er wordt slechts de helft van opgegeten, wat hem de vreugdekreet ontlokt dat er tenminste nog iets overblijft voor hem, waarbij hij onmiddellijk de daad bij het woord voegt. Ik weet nu waar hij die enorme pens vandaan haalt. hij gunt de vissen enkel de échte afval!

De motor wordt in gang gestoken en we varen nog een uurtje naar de kade waar de motoren zullen aan wal gebracht worden. Ondertussen pakken we onze  spullen bij elkaar en verzamelen alles aan dek. Het lossen van de motoren gaat vlot. Hier en daar blijkt een motor wel enige averij het hebben opgelopen tijdens de overtocht. Ook mijn Trannie heeft een schaafwonde opgelopen aan het kuipruitje door het schuren van een touw. Geen erg, er zullen er nog wel volgen. Bij Dafne is een knipperlicht afgebroken, en dat zal wel best zo snel mogelijk hersteld worden.

We rijden vervolgens in ganzenstoet naar de douane, om de tijdelijke import te regelen: Dit gaat zonder moeite, behalve natuurlijk het langdurig wachten bij een temperatuur van ruim boven de dertig graden. De nieuwe groep Zuid-Amerika-reizigers komen ons hier even vervoegen. Mark, Udo, Tiny, Alfons en Rob, de man van Dafne. Om halftwee rijden we naar het hotel, maar daar duurt het nog tot kwart vóór drie vooraleer ik als laatste een kamer toegewezen krijg en mij eindelijk weer eens deftig toonbaar kan maken.

Alweer geen internettoegang op mijn smartphone, maar MacDonald rechtover het hotel brengt redding, samen met een ijsje en daarna nog een koffie. Ik kan nu drie dagen whatsapp inhalen, en laten weten dat de haaien mij noch het schip niet lekker genoeg vonden. Ook Rob en Johan komen erbij zitten met een royale McFlurry.

Dan nog wat gaan winkelen, wandelen en strandjutten met Hans en Johan.

´s Avonds gaat de ganse groep, nu 15 man sterk, gaan dineren in een typisch visrestaurant.