Diary of a travelin biker  -  Diario de un motociclista de viaje

Alaska - Vuurland : ECUADOR

 

 

Dag 60 zondag 8 oktober 2017:

Pasto COL > Otavalo EC – 260km

Overnachting in Otavalo Indio Inn

 

Even na middernacht word ik wakker. Ik ben ziek en mottig, heb spierpijn en voel mij koortsig. Ik ga weer slapen, maar om twee uur word ik weer wakker en moet braken. Dat doet wel even deugd, val in slaap, maar wat later moet ik alweer braken. Zo gaat die nacht dan langzaam voorbij en sta ik uiteindelijk om zes uur op. Ik maak mij klaar en begin voorzichtig suikerwater te drinken.

Bij het ontbijt blijkt meer dan de helft van de groep blijkt aangetast. Vermoedelijk een virus. Ik doe het heel voorzichtig aan, drink wat thee en eet een kwart broodje met marmelade.

Dan weer op de motor. De frisse lucht doet deugd en neemt de misselijkheid deels weg. Het is 80 km naar de grens. Gelukkig is er vlot verkeer, want de koppeling van Leo is nog steeds defect.

 

 

De grensovergang gaat wonderwel heel vlot, ondanks de wilde verhalen over hoe het er hier vroeger aan toe ging. Bij het uitchecken uit Colombia mogen we als zestigplussers aanschuiven aan een speciaal loket. Dat scheelt! In Ecuador is de inreisprocedure vereenvoudigd. Ik moet de douanier wel helpen om de papieren goed in te vullen, want hij weet er aanvankelijk geen weg mee.

 

Afbeeldingsresultaat voor frontera ecuador colombia ipiales

 

In een restaurantje eten we een soepje, hetgeen mijn maag er al snel weer volledig bovenop helpt. Ik ben echter nog steeds extreem vermoeid, en na aankomst om 15u in het hotel ga ik onmiddellijk slapen. Om 18u sta ik op en voel dat ik er grotendeels weer bovenop ben. Ik zou deze stad graag eens bezocht hebben, maar hou mij vandaag wijselijk gedeisd.

Ik zie Leo en Ellie beneden. Ze hebben een begin van een oplossing gevonden voor het embrayage-probleem. Een vrachtwagentje zal de moto morgenvroeg aan het hotel ophalen en naar de BMW-garage in Quito brengen. Ellie en Leo rijden mee. We gaan eten. Ik neem wat kip, sla en frietjes, en ga dan om 21 uur weer onder zeil. Ik val onmiddellijk in slaap.

 

 

Dag 61 maandag 9 oktober 2017:

Otavalo EC > Quito EC – 100km

Overnachting in Quito Hotel Real Audiencia

 

Om vier uur word ik wakker en voel mij tiptop in orde. Ik sta dan ook onmiddellijk op en herpak de blog, want die heeft de laatste dagen wat vertraging opgelopen. Met de hulp van een lekker koffietje warm ik mij wat op, want op deze hoogte is het hier ’s morgens toch aan de frisse kant.

Aan het thuisfront is er enige ongerustheid gerezen omdat er slechts wat summiere informatie over de voorbije dagen naar Watervliet doorsijpelde. Ik was ziek en ben ondertussen genezen.

Vandaag hebben we slechts een korte rit voor de boeg. Bovendien is er hier vandaag een feestdag, zodat er niet teveel verkeer hoeft verwacht te worden.

Het ontbijt smaakt. Dat is geruststellend. Ik drink zelfs wat lichte koffie, maar laat de vruchtensap nog wijselijk staan. Ik kijk rondom mij en zie dat vele vruchtensapjes niet opgedronken worden. Ik ga de motor halen op de parking een blokje om. Bij het terugrijden naar het hotel zie ik nog net dat de motor van Leo op een zware pick-up geladen wordt.

Ik laad mijn bagage op de motor, en even later vertrek ik met Hans en Johan uit Otavalo.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/nulmerediaan.jpg

 

Omstreeks 11u bereiken we de evenaar.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/ik_evenaar.jpg

 

Deze plaats is volledig omgeven door de bergen, waardoor de horizon in alle richtingen goed zichtbaar is. De ‘Andeanen’ die hier vroeger lang vóór de Inca´s leefden hadden dank zij de vele oriëntatiepunten reeds een heel precieze visie op de beweging van de zon en de sterren. Hier staat nu ook een grote zonnewijzer in een rond kasseienveld waarop een aantal geometrische lijnen aangebracht zijn. We mogen, mits betaling, met de motoren op de site en nemen wat foto´s.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/hans_johan_evenaar.jpg

 

Vanaf hier is het nog slechts een uurtje naar Quito. Dat is een miljoenenstad die noord-zuidwaarts uitgerekt ligt tussen de bergen op 2800m. We hebben door de eenrichtingsstraten en de wegenwerken wat problemen om tot bij het hotel te geraken, maar uiteindelijk lukt dit dan toch. Langzaam aan sijpelen ook de andere reisgenoten binnen, en dat net op tijd, want even later breekt een enorm onweer los.

Ik maak met Udo een wandeling door de stad. Hij koopt eerst nog een paraplu, en dan gaan we iets eten. Dan weer op stap. Het regen is ondertussen wat verminderd. De hoogteverschillen zijn wel enigszins lastig maar leveren mooie uitzichten.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/quito.jpg

 

Nog vóór het donker wordt zijn we weer op de kamer. Ik laad de foto´s op van vandaag en werk de blog wat bij.

Om zeven uur ga ik met Udo, Alphons, Rob en Dafne gaan eten. Ik neem net zoals gisteren een licht verteerbaar soepje.

Ik laad de filmpjes van mijn helmcamera over naar de computer en ga dan omstreeks 11u slapen.

 

 

Dag 62 dinsdag 10 oktober 2017:

Rustdag Quito – Verblijf in Quito Hotel Real Audiencia

 

Dit bed is veel te hard voor mijn magere knoken. De laatste uren van mijn slaap voel ik mij dan ook als de wijzer van een klok die elke minuut een beetje verder draait. Grrrrr….in plaats van zzz……

We hebben een lekker, rustig en ontspannen ontbijt in het dakrestaurant van het hotel. We hebben hier een mooi uitzicht op de bergen die Quito omringen, evenals op het pleintje en de grote witte kerk naast het hotel.

Sommige reisgenoten hebben banden, onderhoud of reparatie nodig. Mijn eigen motor staat in orde, hoewel ik nieuwe stofkappen voor de voorvork kan gebruiken. Ze zijn oud en verstorven, en ik moet ze voortdurend herstellen met wat silicone. Dus ga ik om halfnegen met Alfons en Johan met de motor op stap naar een motoronderdelenwinkeltje. In het eerste hebben ze niet het juiste tandwiel voor Alfons, maar ik vind er wel mooie stofhoezen voor mijn motor en ook spiegels voor Hans. De spiegels kosten maar tien dollar voor twee. Voor die prijs kan hij niet zelf naar hier rijden, en ik koop ze dan ook.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/IMG-20171010-WA0002.jpg

 

In een tweede winkeltje weer geen tandwiel. Uiteindelijk belanden we bij de Hondadealer die een volledige set ketting en tandwielen in voorraad heeft en zo snel mogelijk zal monteren. Ik rij met Johan terug naar het hotel en even na elven kan ik op stap met Udo door de stad. ´s Middags gaan we een licht verteerbaar soepje eten en doorkruisen de oude stad tot drie uur. Natuurlijk zijn hier veel mooie historische gebouwen, maar mij zal toch de ‘Basilica de Voto Nacional’ bijblijven, gebouwd in neogotische stijl eind 19e eeuw. Enorm, sober, stijlvol, indrukwekkend. Betaald door de staat, dus door het volk, met onder de kerk drie grote crypten en een Panteon als begraafplaats voor de Nationale Staatshoofden. Maar het bijzondere is wel dat je zoiets niet verwacht hier aan te treffen.

Rond het stadscentrum zijn kleurrijke huisjes aangebouwd tegen de berghellingen.

 

 

De afstanden en de hoogteverschillen zijn ook in de binnenstad lastig te verteren.

 

 

Na enkele uren houden we het voor bekeken en gaan dan terug naar het hotel voor een rustpauze. Daarna ga ik naar de parkeergarage en monteer de nieuwe stofhoezen. Een uurtje werk, want het wiel en de voorvorken moeten er volledig uit.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/stofhoezen.jpg

 

 

Dan komen de anderen binnen van onderhoud en bandenwissel. Dat heeft bij de meeste ook heel wat voeten in de aarde gehad want de bestelde banden waren niet besteld en moesten nog opgescharreld worden. Leo en Ellie komen als laatsten binnen. Zij zijn uiteindelijk geholpen door een onderdeel te slopen van een tweedehandsmotor. Ik heb ze nog niet gezien en moet hun relaas nog horen.

We gaan in groep eten in hetzelfde restaurantje als gisteren. Ik heb grote honger…

 

Dag 63 woensdag 11  oktober 2017:

Quito EC > Riobamba EC – 170km

Overnachting in Riobamba Hosteria Andaluza

 

Hetzelfde liedje; om drie uur wakker, en uiteindelijk rol ik dan (figuurlijk) om vijf uur uit mijn bed. Vandaag moeten we niet ver rijden, en er wordt regen voorspeld. Ik moet mij dus niet haasten, want er zal onderweg niet veel te bekijken of te beleven zijn. Ik ruim de kamer op, werk de blog bij, en beantwoord enkele e-mails.

Een uurtje later verschijnt een mooie heldere hemel. Even voor zeven trek ik nog eens de stad in. De ochtendzon drapeert de gebouwen met een schitterend gewaad. De winkels zijn nog dicht, de wandelstraten zijn bijna leeg. Ouders haasten zich naar school met hun kroost.

Ik heb met Leo en Ellie afgesproken om 8u in het restaurant. We ontbijten wat later dan anders, laden dan de motoren, en vertrekken naar het Zuiden. Maar na vijf minuten ben ik Leo en Ellie reeds kwijt in de ochtendspits. In de stad is het bijna 25 graden, en ik krijg het al gauw te warm. Ik heb bijna een uur nodig om de stad uit te geraken. Het koelt snel af. De route daarna verloopt rustig, maar is eerder saai. Ik passeer een enorme vulkaan, de Cotopaxi, maar deze volledig in wolken gehuld. De bewolking neemt toe en het wordt nog kouder, tot 13 graden. Aan een tankstation zie ik Johan en Hans. Het is twaalf uur en we gaan samen wat eten. Kip, rijst en linzensaus. Gewoon lekker.

Op een bepaald moment krijgt mijn motor het wat lastiger. We bevinden ons dicht bij het hotel. Ik laat Johan en Hans verder rijden, en hou even halt op een mooie plek boven op een pas. De Chimboraza, een nog grotere vulkaan, is ook in wolken gehuld. Toch maak ik een foto. Ik bevind mij hier op meer dan 3600m.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/hoogte_riobamba.jpg

 

De meesten zijn reeds aangekomen in het hotel. Het is nog vroeg en ik sleutel nog wat aan de Transalp: de vering achteraan wat verstrakken, de ketting wat aanspannen en dan ook nog smeren. Nu staat de motor weer klaar voor morgen.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/ta_pimp.jpg

 

 

Rond de Chimboraza hangen nu zwarte onweerswolken en regengordijnen. Ik ga het hotel weer in. Dit bevindt zich in een oude haciënda van eind 18e eeuw, groot, kleurrijk, doorleefd, en prachtig gedecoreerd met muurschilderingen en antiek meubilair.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/hotel_riobamba.jpg

 

 

Het welkomstdrinkje wordt uitgesteld tot iedereen er is. Terwijl ik aan de blog werk komt Bert mij halen: de wolken rond de Chimboraza zijn verdwenen. Dit is hét moment om wat kiekjes te schieten.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/chimboraza.jpg

 

Zachtjes aan verzamelen we allemaal voor het diner. Na wat aandringen komt het personeel dan toch met het welkomstdrinkje voor de dag: passievruchtensap met wat brandewijn in. Alcohol is in dit etablissement niet weg te denken. De gelagzaal paalt aan de wijnkelder, waar het de jeugdige Dionysos zijn plekje gevonden heeft.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/kinneke_jezus.jpg

 

De meesten zullen vannacht wel goed slapen.

 

 

Dag 64 donderdag 12  oktober 2017:

Riobamba EC – Cuenca EC – 260km

Overnachting in Cuenca Casa del Aguila

 

Hoe prachtig dit hotel ook is, het faalt in zijn opdracht om de gasten een verkwikkende nacht te bezorgen. De vensters zijn antiek, sluiten niet en hebben enkel glas. Mijn kamer grenst aan een drukke weg waar de ganse nacht voertuigen langsheen razen. Tel daar maar een harde matras bij, en de optelsom is een vreselijke nacht zonder echte slaap.

Zon en wolken. We hopen het vandaag droog te houden, althans in de voormiddag, want dan staat een rit naar de vulkaan Chimboraza op het programma.

Het ontbijt is perfect. We nemen er onze tijd voor en genieten nog een laatste keer van het mooie kader en de vriendelijke bediening. Dan zetten we aan richting Chimboraza. We passeren langs de dorpjes waar de dagelijkse routine op gang komt: het vee naar de graaslanden brengen op de steile hellingen van de Chimboraza: koeien, schapen, ezels, lama’s, en hier en daar een varken aan de leiband.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/herders.jpg

 

We houden halt waar de geasfalteerde weg eindigt, en nemen een andere weg naar beneden, langsheen een smalle spoorlijn. Volgende stop is net voorbij Riobamba: het kerkje van Colta is de oudste kerk van Ecuador en is ongeveer 500 jaar oud. Even verder ligt de lagune van Colta, waar het hoge riet een kleine artisanale industrie van rietvlechtwerk op gang gebracht heeft. Maar globaal is het hier toch armoe troef: de zekere welstand van weleer is lang voorbij, en de huizen zien er totaal belabberd uit.

We komen algauw in een prachtig ruiger berglandschap, waar wolken, zon, berg en dal een prachtig steeds wisselend samenspel voor onze ogen toveren.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/wolken.jpg

 

Alausi is een druk stadje gelegen diep in een dal. Het stadje zelf heeft geen toeristische ambities, maar trekt als commercieel en administratief centrum volk aan uit de ganse streek.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/alausi.jpg

 

Het centrum is er dan ook heel druk. Wij begeven ons echter naar het treinstationneke, dat nog enkel gebruikt wordt door toeristen: meerdaagse luxetreinreizen doorheen Ecuador en vooral een spectaculaire lokale treinrit doorheen de bergen langsheen diepe ravijnen en doorheen nauwe kloven, ‘El nariz del diable’. Wij houden er halt en genieten gedurende zeker een vol uur van de zachte zon en het drukkel lokale leven rondom ons.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/station_alausi.jpg

 

Het is 12u en de school is net gedaan. Kinderen gaan naar huis, alleen, of begeleid door een oma. Bij het wegrijden passeren we langsheen een enorm beeld van de Heilige Petrus: het torent hoog boven de huizen uit en domineert de ganse kleine vallei.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/petrus_alausi.jpg

 

Volgende stop is archeologische site van Ingapirca, waar wij als senioren gratis binnen mogen mét gratis Engelstalige gids. Oorspronkelijk woonden hier de Cañari, zo’n 800 jaar terug. Ze maakten op deze site een heiligdom, omdat dit heuveltje in een vallei ligt volledig omgeven door bergen, waar ze de omgeving goed konden afspeuren, én waar ze elke dag de stand van de zon konden opmeten ten opzichte van de horizon, waardoor ze beschikten over een heel precieze kalender. Ze vereerden maan en zon, die hen toelieten op hun bewegingen de landbouw af te stemmen. De Inca´s kwamen hier pas in 1470, en konden pas de Cañaris uiteindelijk overheersen, door de mannelijke Cañari’s naar Cuzco te sturen, en ondertussen aan te pappen met hun vrouwen. De site is redelijk goed bewaard in die zin dat we hier een duidelijk beeld krijgen over het hoe en waarom deze Andeanen deze site opbouwden.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/ingapirca.jpg

 

Het is ondertussen reeds vier uur. We zetten de weg weer voort richting Cuenca. In Biblian is er nog even een zijwaartse excursie naar een basiliekje dat hoog boven de stad tegen een verticale rots aan gebouwd is. Eerst een steile klim met de motor, en dan nog eens te voet. Het kerkje is niet veel bijzonder, maar de ligging is dat des te meer….

Na een prachtige rit goed aangekomen in Cuenca. Hier blijven we twee nachten.

’s Avonds gaan we in groep eten in een restaurantje in de buurt. Vandaag is niemand in de problemen gekomen, behalve misschien dat Udo in een diepe put gerede is en dat zijn velg een deukje opgelopen heeft. Het zal hem niet verhinderen de weg verder te zetten, maar hij moet wel de druk in zijn banden verhogen.

Vóór 21u30 lig ik in bed. Ik heb wat in te halen.

 

 

Dag 65 vrijdag 13  oktober 2017:

Rustdag in Cuenca EC. Verblijf in Casa del Aguila.

 

Wat een heerlijke nacht. een goed bed en geen nachtelijk lawaai. Het is fris in mijn kamer, en ik blijf dan ook nog een uurtje onder de dekens. Om zes uur sta ik dan toch op en ruim mijn kamer wat op, want deze is klein en er is weinig ruimte om mijn spullen te etaleren. Net op tijd op, want wat later begint ook de rest van het hotel wakker te worden en hoor ik keukengeluiden. Ik werk aan de blog, maar hou halt wanneer de geur van de koffie langsheen de kieren van de deur mijn kamer binnendringen.

En de koffie is inderdaad lekker, hoewel helemaal niet te sterk. We krijgen het ontbijt in de overdekte patio. Het is er wel wat fris, maar de eerste zonnestralen zorgen voor toch ietwat warmte. Ik ben als eerste op het appel verschenen, en het duurt wel een uur voor iedereen gekomen is. Ik blijf ondertussen wat zitten, en werk de blog bij.

Om negen uur gaan we de stad in, Tiny, Mark, Alfons, Udo en ik. Het gaat niet snel. Iedereen blijft wel eens ergens hangen onderweg.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/balcones_cuenca.jpg

 

Het straatbeeld is exotisch.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/straat_cuenca.jpg

 

Maar ook wij hebben bekijks.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/meisje_cuenca.jpg

 

Aan een mini-restaurantje met Belgische waffels is het wel goed prijs: daar kunnen Marc, Alfons en Tiny niet weerstaan. Ik hou het bij een theetje. We bezoeken een vogelparkje met roofvogels en papegaaien, en klimmen daarna de archeologische site Pumapungo op. Deze is vergelijkbaar met de site van Ingapirca, maar minder goed bewaard. Men heeft de meeste stenen weggehaald om als fundering te dienen voor de vele kerken hier in Cuenca. De groep splitst zich op, en enkel Udo en ik zetten de stadswandeling verder.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/streetfood_cuenca.jpg

 

De tegenstellingen zijn enorm.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/kathedraal_cuenca.jpg

 

Wij houden het uiteindelijk nog uit tot 17u20, en zoeken dan ook onze hotelkamer op.

 

’s Avonds een licht diner bij de Mexicaan, heel lekker. Dan teruggewandeld naar het hotel en nog wat nakaarten over de voorbije dag, en voorkaarten over de dag van morgen. Die dag zit er weer op. Het zal nu nog wel even duren voor er nog een rustdag komt.

 

 

Dag 66 zaterdag 14  oktober 2017:

Cuenca EC > Vilcabamba EC – 260km

Overnachting in Vilcabamba Madre Tierra Eco Resort

 

Weer goed geslapen. Geen lawaai en geen gevangenisbrits.

Het ontbijt is lekker en verzorgd.

Joke en Rob zijn zoals meestal eerst weg, en wij, Leo en ik, volgen al snel. Het landschap is heel anders dan twee dagen terug. De bergen zijn meer afgerond en groen door de vele begroeiing: Er staan ook heel wat Eucalyptusbomen, herkenbaar aan hun typische kleur. De valleien zijn minder diep ingesneden, hoewel we ook heel diep dalen en heel hoog stijgen, tot bijna 3500 meter. Onderweg is men in de vele kleine restaurantjes bezig varkens in hun geheel te roosteren.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/geroosterd_varken.jpg

 

We rijden heel ontspannen en rustig. Onderweg zien we de motor van Joke en Rob staan en houden ook halt voor een koffie. Even later komen ook Johan en Hans aan.

We rijden een tijdje over een hoge bergkam en hebben enorm wijdse zichten. Het is zaterdag en dus niet druk. We komen zelden een vrachtwagen tegen. Bij een afdaling ruik ik plots een enorme walm van Jasmijn. Dit beleef je enkel op de motor. Na een kilometer is het weer voorbij.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/andeaan_saraguro.jpg

 

In Saraguro leeft een bijzondere groep Andeanen, afkomstig van aan het Titicacameer in Zuid-Peru. Ze hebben hun eigenheid bewaard, en kleden zich nog heel erg traditioneel met wollen klederen. De mannen dragen een zwarte kniebroek en een typische hoed. De vrouwen kleden zich kleurrijk. Terwijl Ellie en ik even rondwandelen houdt Leo de wacht bij de motoren en knoopt hij een gesprek aan met een jonge ‘mestizo’, zoals hij zichzelf noemt. Hij spreekt vlot Engels. Mestizo’s trouwen niet met Andeanen, en zo dit toch zou gebeuren wordt de Andeaan uitgestoten. Ook het knippen van het haar wordt door de Andeanen beschouwd als het zich distanciëren van de groep.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/LeoElliw_saraguro.jpg

 

In Loja rijden we doorheen de mooi versierde stadspoort, maar wegenwerken in het centrum van de oude stad zorgen er voor dat we hier niet blijven hangen

We rijden zuidwaarts de mooie vallei van de Tierra de Madre in, een Nationaal Park. Er heerst hier een microklimaat met weinig regenval en constante temperatuur. Deze streek was reeds een soort vakantieoord voor Inca koningen. De weg is mooi maar in slechte staat door vele grondverzakkingen die haastig hersteld werden door er stoffig puin overheen te gooien. De hoge levensverwachting die hier geclaimd wordt blijkt niet te berusten op enige wetenschappelijke evidentie, maar eerder op het opeisen van wat meer aandacht en aanzien.

Om twee uur komen we reeds aan in het hotel. Dit bestaat uit een reeks kleine gebouwtjes aangebouwd tegen de steile bergwand, zodat enig trappenwerk vereist is om de kamers te bereiken.

In de namiddag wordt wat gezwommen, geluierd, gekuierd, aan de motoren geklust, en op de computer gewerkt.

Na het vallen van de duisternis komt een doordringend lekkere geur van Avondjasmijn opzetten. Tijdens het avondmaal worden afspraken gemaakt voor de grensovergang van morgen.

 

Dag 67 zondag 15  oktober 2017:

Vilcabamba EC > Sullana PE – 350km

Overnachting in Sullana Hotel La Siesta.

 

(Hier loopt de blog wat vertraging op door omstandigheden: een late aankomst in Sullana door een vriendelijke maar verschrikkelijk trage grensovergang, en door de afwezigheid van internet in het hotel te Sullana.)

De dag begint goed. Ik heb dan toch een deel van de nacht heel goed geslapen, ondanks het verschrikkelijke gedreun en gejank van disco  ‘Nigh Fever’ ergens in de buurt (geen typefout ditmaal). Ik dacht vannacht even dat ik weer thuis was, want bij ons in Watervliet is dat wekelijkse kost. Oude vensterkozijnen en enkel glas houden dit niet buiten, luxe-resort of niet. Ik was na tweeën zeker niet meer wakker, maar mijn compañeros hebben het gejengel en gedonder de hele nacht gehoord.

We zijn bovendien erg tevreden dat we op deze zondagmorgen reeds om 7u kunnen ontbijten, want dit was normaal maar voorzien om 8u30. Het ontbijt is lekker, maar te klein, en het papaya vruchtensap kan mij niet bekoren. Ik zie trouwens dat de meesten deze beker aan zich voorbij laten gaan.

Kort na het vertrek zie ik de bui hangen, en maak halt op een veilige plek naast de weg. Regenkledij aan, en weer verder. Net op tijd! Even voorbij Loja klaart de hemel op en kunnen we de regenkledij weer opbergen. De rit naar de grens met Peru verloopt heel vlot. De weg is goed, en de uitzichten zijn magnifiek.

 

 

Opnieuw komt nu en dan de geur van jasmijn toegewaaid. Even vrees ik dat ik zonder benzine zal vallen, en mijn reservekannetje zal moeten aanspreken, maar neen, ik heb zelden zo zuinig gereden als vandaag.

Even voor de middag gaan we dan nog even tanken in Ecuador, en leggen dan de laatste kilometer af tot de grenspost net vóór de rivier. Paspoort uitstempelen, motorpassagepapier inleveren, een fluitje van een cent. En even later zijn we over de brug de grens over en in Peru.

 

 

Paspoortstempel halen, tijdelijke verzekering regelen; het gaat bijna sneller dan het hier op te schrijven. En hop, de tijdelijke import van de motor! Neen ! Dat kan niet! Dat is buiten de douane gerekend, welke moet bewijzen dat ze hier nodig zijn, en dat ze hun dag naarstig en volledig invullen. De douanier is echter wel heel vriendelijk, maar toch o zooo traaaag. Hij kan nauwelijks typen en heeft voortdurend hulp nodig. En wat een kletskous! Bij de eerste duurt het anderhalf uur. Tegen dat ik aan de beurt ben is het halfvier, en kwart na vier kan ik vertrekken. En nu veilig traag, maar snel en gezwind voortmaken om het hotel vóór donker te bereiken, wat net nog lukt.

Ik heb geen camera op de helm staan, maar zou hem vermoedelijk de laatste twee uur wel continu hebben laten aanstaan. Het wegdek is onberispelijk goed, maar wat er op loopt en rijdt tart alle verbeelding. Bert vergelijkt het met India. Geiten, ezels, kinderen, geiten, honden, riksja’s, gemotoriseerd of niet, geiten, rijdende autowrakken, brommertjes, kippen, en vooral nóg meer geiten. Ik hoop hier één dezer dagen een lekker stukje ‘cabrito’ te kunnen eten. Dat is dan toch al één minder op de weg.

Rechtover het hotel zijn veel geldautomaten, maar geen enkel aanvaardt één van mijn betaalkaarten. Heeft dit te maken met de internetpanne in het hotel? Toch niet want een aantal reisgenoten lukt het wel. We gaan in groep eten in een eenvoudig doeninkje naast het hotel. De meesten kiezen net zoals ik voor een stukje kip en wat frietjes; dat geroosterd en gefrituurd eten lijkt het minst onderhevig aan risico op het importeren van ongenode gasten.

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag67_pollo-tent.jpg

 

Om negen uur kruip ik in bed en zal mijn ogen pas zeven uur later weer open doen.