Diary of a travelin biker  -  Diario de un motociclista de viaje

Alaska – Vuurland: CHILE - ARGENTINA

 

overzicht8_route_bolivia

 

Dag 88 zondag 5 november 2017

San Juan  BOL > Calama CL – 275km

De woestijn is koud ’s nachts. Bij het krieken van de dag is het hier nauwelijks 0°, en dat in evenaarsgebied, maar wel op een hoogte van meer dan 3600m.

Het ontbijt, koffie en broodjes met marmelade, kan niet eenvoudiger, maar smaakt. We laden de motoren voor een alweer lastige verplaatsing door de woestijn. Je kunt hier niet meer van wegen spreken, maar van ‘tracks’, sporen getrokken in het zand door passerende voertuigen. Het komt er op aan het juiste spoor te kiezen, naar de juiste bestemming, en stevig genoeg om er met moto’s over te rijden. Stenen, daar kun je tussen of over rijden, maar zand is nogal gulzig, en als het voorwiel opgeslokt wordt, zit je vast of val je.

Om negen uur vertrekt de karavaan. We volgen allen de Toyota, evenwel met soms wel honderd meter afstand, maar het is vlak, en we verliezen elkaar niet uit het oog. Rob rijdt achteraan. Na een tiental minuten bereiken we een zoutvlakte die we moeten oversteken. Hier is geen zand meer, noch rotsen. de zoutvlakte is mooi egaal, en sommige zetten hier even de gaskraan open.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag88_overheen_salar-1024x683.jpg

In de verte rijst een grote vulkaan op, de Ollagüe, een mooi richtpunt, en tevens ons eerste reisdoel, want daar is de grenspost  met Chili.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag88_groep_op_salar-1-1024x683.jpg

Onderweg maakt de hele groep halt voor een foto-shoot. Wat later bereiken we een spoorweg die we vanaf hier volgen tot de grens.

Zonder een andere levende ziel tegen te komen, maar ook zonder noemenswaardige problemen bereiken we de grenspost na 60km dwars door de woestijn. De ongebaande wegen zijn achter de rug.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag88_laden_moto_grens-1024x683.jpg

We laden de koffers en die in de Toyota vervoerd werden op de motoren, en nemen afscheid van Ernesto, onze chauffeur en gids. We gaan vervolgens onszelf en de motoren uitschrijven uit Bolivië. Wat gaat dát vlot!

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag88_bareel-1024x768.jpg

Ik mag zelf samen met Fons de bareel openen, en laat de groep binnen in Chili. Nu rijden we vier kilometer tot aan de Chileense grenspost. Halfweg is de echte grens, gemakkelijk te herkennen aan de gloednieuwe asfaltweg. De paspoortcontrole gaat snel en efficiënt. De controle van de motor is hier iets scherper: een jonge beambte komt de nummerplaat controleren, en vraagt of we geen dierlijke of plantaardige goederen bij hebben: Jawel, ik heb een banaan mee. Ik mag die gelukkig ter plaatse opeten, en de beambte neemt de schil en de plasticzak mee. Na de grens gaan we op zoek om de hongerigen te spijzen en de dorstigen te laven.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag88_stop_na_grens-1024x683.jpg

Op aanraden van de douanier stappen we af aan een onooglijk zaakje met een enorm bijna niet meer leesbaar uithangbord. Ik bel aan en krijg geen gehoor. Maar terwijl ik reeds naar de motor terugloop gaat het deurtje plots open en een vrouwtje verzekert ons dat we aan het goede adres zijn, en dat zij wel een koffie en een broodje kunnen serveren. Het is een hostalletje dat binnen heel wat groter is dan buiten lijkt, en dat is wel nodig als zo een bende lawaaierige Hollanders binnen stuiken. Twee lieve oude vrouwtjes blijven koffie, brood, boter en kaas aanvoeren tot iedereen genoeg heeft. Bert en ik betalen met de weinige laatste Bolivianos die we nog hebben. Oef, net genoeg, en die zijn we dan ook weer kwijt.

Een meestal nieuwe asfaltweg voert ons dan over de volgende tweehonderd kilometer naar onze bestemming, doorheen de woestijn, langs vulkanen, zoutvlaktes, opgedroogde rivieren, dorre grasvlaktes waar de mooie, maar schuwe vicuña´s op de loop gaan voor het dreigend gebrom van de motoren. Dit is de Atacama-woestijn, één van de grootste, en tevens de droogste woestijn ter wereld.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag88_rokende_vulkaan_ollague-1024x683.jpg

Van hieruit is goed te zien dat de vulkaan Ollagüe nog actief is: een kleine rookpluim stijgt op aan de zuidkant ervan. Er staat hier en daar een strakke wind, en wat verder, op een hoogte van bijna 4000m, zien we zelfs een bos van windmolens.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag88_zout_en_wind-1024x683.jpg

Even moeten we zelfs door een stofwolk van opwaaiend zout.

Naarmate we Calama naderen zien we meer tekenen van menselijke activiteit. hier wordt grof geld verdiend aan mijnbouw, vaak in open dag ontginning. Sommige bergen zijn niet wat ze lijken, maar zijn in feite een soort terrils, waar de afgegraven rotsgrond, ontdaan van haar rijkdommen, wordt gestort.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag88_chiuchiu_kerkje-1024x683.jpg

In Chiuchiu, niet ver van onze bestemming, sla ik even af om het mooie eeuwenoude kerkje, volledig witgekalkt, te gaan bewonderen. Ik ben er niet alleen. Heel wat mensen maken hiervan een mooie zondagse uitstap.

Omstreeks 16u lokale tijd bereik ik Calama. Aan het eerste benzinestation ga ik tanken, en zie daar ook Bert en Fons hun motor afspuiten: Ik volg hun voorbeeld, en ontdoe het Transalpje van dagenlang opgehoopt en aangekoekt stof, modder en zout. En nu naar het hotelletje, dat er uitziet als een luxer bungalow in een naar lokale normen chique villawijk.

Ik moet nu eerst voor mijn trouwe paardje zorgen, breng opnieuw olie aan op de ketting, en fixeer met nylon spanriempjes, die ik van Fons kreeg, de houten beschermplaat onder de motor, die door de ruwe rit door de woestijn wat losgekomen is. Ik Help Fons met het fixeren van zijn windscherm, waarvan aan één zijde de verstelbout losgetrild en verloren gegaan is.

´s Avonds blijven de meesten eten in het hotel zelf: een lekkere verzorgde maaltijd. Vier anderen verkiezen de Chinees een honderd meter verder.

 

Dag 89 maandag 6 november 2017

Calama CL > San Pedro de Atacama – 100km

Overnachting in San Pedro de Atacama Hotel Takha Takha

 

Het ontbijt in Calama is even verzorgd als het avondmaal gisteravond. We nemen er onze tijd voor want er is vandaag maar 100km af te leggen.

Vooraleer de bagage op te laden, ga ik met Udo nog eens shoppen in de grote Shopping Mall. Ik heb een borstel nodig en wat schoensmeer, want mijn motolaarzen kunnen best een beurt gebruiken. Nadien gaat Udo ook nog tanken, waarbij de pompbedienden in een grappige bui zijn, en de nummerplaten van beide motoren oppoetsen.

Rond elf uur verlaten we Calama voor een tocht door de woestijn.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag89_Atacama_woestijn-1024x683.jpg

Aan de rand van de weg zien we veel kruisjes en kapelletjes als getuigen van de hoge tol welke het gevolg is van alcohol, vermoeidheid en hoge snelheid.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag89_Atacama_wrak-1024x683.jpg

Na een eerste vlakke rit gaat het vervolgens wat hoger en meer kronkelig, tot we San Pedro de Atacama in de diepte zien liggen: een oase te midden van een extreem droge woestijn.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag89_sanPedro_oase-1024x683.jpg

We nemen intrek in het hotel TikhaTikha, en gaan eerst wat eten. Daarna maken we een grote wandeling door het dorpje. San Pedro leeft enkel van het toerisme. Hier zie je vooral jonge backpackers van over heel de wereld.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag89_sanPedro_hoofdstraat-1024x683.jpg

Natuurlijk wordt iedereen om je heen jong van zodra je de zestig passeert, evenals de jonge leeftijdsgenoten. In het centrum van het dorp staat een oud kerkje op de Plaza de Armas, te vergelijken met het stee bij ons. Het dorpje zelf is niet zo veel jonger dan Watervliet, want de eerste mis ooit werd hier gehouden in 1557, voor een kleine menigte nog raszuivere ‘locals’. Op de plaza is ook een gaanderij met winkeltjes, en wat horeca, allemaal in onvervalste witte koloniale landelijke stijl. De straten zijn meestal onverhard, dus nogal stoffig om te besloffen. Iets heel opvallend is ook de geur van huidcrèmes, tegen de zon, de uitdroging of de vliegen. Een beetje zoals op het strand, maar dan toch nog net iets anders.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag89_zwembad-1024x576.jpg

’s Namiddags eerst wat luieren, en dan een echt frisse duik in het zwembadje van het hotel. Aangezien we hier twee nachten blijven is er gelegenheid om een wasje te doen. Alles zal dan wel droog zijn tegen het volgende vertrek.

’s Avonds op stap naar Las Delicias de Carmen, een restaurantje in de buurt. Ik beperk mij tot een kleine pizza, maar bij de meesten zijn de porties zo groot dat een deel op het bord blijft liggen.

 

Dag 90 dinsdag 7 november 2017

Vrije dag in San Pedro de Atacama

Overnachting in San Pedro de Atacama Hotel Takha Takha

 

Wat heb ik vannacht lang geslapen. Ik sta op om zeven uur, maak mij klaar en ga naar buiten. Wat is dat? De motor van Johan is verdwenen. Die stond gisteravond nog voor de deur van mijn bungalow. Wat later komt iemand aan gegaloppeerd op een paard. Het paard wordt vastgemaakt op de plaats waar de motor van Johan stond. Nu begrijp ik het. Johan heeft de laatste week nogal vaak laten horen dat hij zo goed met paarden overweg kan, en een heel goed ruiter is. En nu wachten tot Johan uit zijn bungalow komt, en het verschil tussen het paard en zijn motor ziet.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag90_paard-1024x540.jpg

En ja, hij ziet het verschil; en neen, hij kruipt niet op het paard, uit schrik zich toch te bezeren bij het berijden van een totaal vreemd paard in een totaal vreemde setting.

We gaan dan allemaal samen ontbijten, wat natuurlijk een overrompeling betekent van het kleine ontbijtzaaltje. Maar alles loopt op rolletjes, en we krijgen allemaal een stevig ontbijtje geserveerd.

Nadien vertrekken Udo en ik op de motor naar de Valle de Luna, een stukje woestijn waar een voor ons berijdbare weg door getrokken is, en waar enkele bezienswaardigheden op ons wachten.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag90_valledelaluna-1024x683.jpg

We maken er eveneens een voettochtje doorheen enkele tunnels uitgesleten door wind, zand en water:

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag90_Grot_valledelaluna-1024x683.jpg

Dit houdt ons de ganse voormiddag zoet, en bestoft en bezweet keren we dan terug naar San Pedro, en gaan er eerst tanken en de banden wat laten oppompen, want morgen wacht een lange en lastige rit, weliswaar over goede wegen.

In de namiddag hou ik mij ledig met het werken aan mijn blog, even gaan zwemmen, het kuisen van mijn motolaarzen, en dan nog een wandeling gaan maken in het dorpje.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag90_sanpedro_politiekantoor-1024x683.jpg

Enkele gebouwen zijn toch de moeite waard, bijvoorbeeld dat waar de politie gehuisvest is, evenals het eeuwenoude kerkje, en de gaanderijen die het centrale plein omzomen. Vermoeid keer ik terug naar het hotel.  Wat doet een beetje rust toch deugd!

’s Avonds ga ik met Udo eten. Het is moeilijk iets te vinden waar niet teveel lawaai is. We bestellen een eenvoudig menu in een restaurantje waar muziek gedraaid wordt. Plots begint een bandje te spelen, gelukkig ver van ons tafel, maar toch nóg te luid om het lang uit te houden. Bij het betalen zeg ik aan de kassier hoeveel hij mij moet weergeven, want ik zie hem aarzelen. Toch geeft hij mij iets teveel terug. Ik dring niet meer aan, en we gaan voort. Onderweg komen we nog een groepje reisgenoten tegen die nog een koffie gaan drinken: Udo gaat nog mee met hen, maar ik keer terug naar het hotel, werk dan nog wat aan de blog en ga slapen.

 

Dag 91 woensdag 8 november 2017

San Pedro de Atacama CL > San Salvador de Jujuy ARG – 480km

Overnachting in San Salvador de Jujuy Hotel Fenicia

 

Vannacht word ik wakker om 1u door de luide disco in de buurt. Binnen het uur val ik dan toch in slaap en word niet wakker voor 6u. Vandaag wacht een lange rit en een grensovergang. Om halfacht sta ik klaar, maar moet nog eerst ontbijten. Van de compañeros hoor ik dat het nachtlawaai duurde tot 5u deze morgen.

Na het ontbijt vertrek ik met Udo. Hij wenst wat rustiger te rijden omdat hij dan net het volgende tankstation haalt 280 km verder. Van bij het buitenrijden uit San Pedro gaat het steeds bergop. Na veertig kilometer zitten we even boven 4800m. Dit is tot nog toe de grootste hoogte die ik bereikte op deze reis. De motor heeft hier natuurlijk zuurstoftekort, maar doet het wonderwel redelijk goed, zolang ik de gashendel maar niet te fors aandraai. Er is heel weinig verkeer, wat ons toelaat volop te genieten van de prachtige uitzichten en deze unieke momenten van ons leven dat wij hier even mogen vertoeven. Het is erg koud op deze hoogte, en hier en daar liggen brokken sneeuw langs de weg en nog meer op de hellingen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag91_zout_berg_sneeuw-1024x683.jpg

En dan de ontelbare zoutvlaktes, de een al groter dan de andere, waar het water van de bergen, beladen met zouten, van de berghelling is gestroomd, maar dan in een kom niet meer verder kan en daar dan opdroogt, de witte zoutkristallen achterlatend.

Plots zijn we in Argentinië, en beide landen hebben hier in Jama een gezamenlijke grenspost georganiseerd, waar je gewoon doorschuift van het ene loket naar het andere, en in een mum van tijd alle grensformaliteiten vervuld hebt. Drie kwartier later, babbels en prutsen inbegrepen, zijn we weer verder op weg, in Argentinië ditmaal. Het landschap is vanaf hier heel anders, veel ruwer, veel rotsachtiger, veel bochtiger. Het is ondertussen ook wat warmer geworden, want het is reeds voorbij 12u. We rijden nog eens omheen een grote zoutvlakte, waar enkele vicuña’s plots vóór ons de weg oversteken, waardoor we in de remmen moeten duiken.

Net vóór Susques gaan we tanken en een koffie drinken. Op dat moment komen daar ook nog andere motorrijders, die de tocht doen in andere richting. Het zijn Brazilianen, vergezeld door twee Noren. De één woont in Brazilië, de andere is overgekomen voor de reis, en heeft in Brazilië een motor gekocht, een Buell, die hij laten herspuiten heeft met de kleuren en het logo van ‘John Deere’, een tractormerk. Heel toepasselijk, want de motoren maken een geluid zoals tractoren.

In Susques zelf slaan we even af en bezoeken een prachtig kerkje met rietgrassen dak dat dit jaar net 500 jaar oud is, twee jaar jonger dan de kerk in Watervliet. Het interieur is prachtig in al zijn eenvoud. Het plafond is betimmerd met cactushout, en de muren zijn beschilderd met eenvoudige taferelen. Het is onbeschrijflijk hoe het voelt om zo een pareltje hier in dit godvergeten gat aan te treffen. Misschien net om niet door God vergeten te worden?

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag91_kerkje_susques-1024x683.jpg

Een fietsende Australiër komt een praatje maken met ons. Hij is zelf ook motorrijder, maar is nu voor een paar jaar op wereldreis terwijl zijn vriendin haar stage geneeskunde afwerkt. Hij is op zoek naar een hostal, maar slaagt er niet in hier één te vinden.

Na wat verder kronkelen doorkruisen we weer een zoutvlakte, met midden in een gebouw: de ‘ Bar de Salar’. De bar is dicht en verlaten, maar eromheen stoppen voortdurend bussen met toeristen, die even de zoutvlakte opgaan voor het beleven van een uniek moment en om dat dan vast te leggen op de gevoelige plaat. Onze motoren hebben heel wat bekijks en lokken nu en dan goed bedoelde jaloerse reacties uit. Ik profiteer van de pauze om er mijn laatste landenstickertje op aan te brengen: alle landen die we bezocht hebben staan nu op het scherm, van Alaska tot Argentinië.

Na de zoutvlakte gaat het weer de bergen in, wat heftiger ditmaal, want we staan plots voor de afdaling van de Quebrada de Pumamarca, een reeks haarspeldbochten die ons in een mum van tijd een kilometertje lager brengen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag91_quebrada-1024x683.jpg

Heerlijk bochtenwerk, ware het niet dat er veel keien op de weg liggen, en dat net in de bochten hier en daar het asfalt volledige verdwenen is. Eenmaal beneden in de diep ingesneden vallei worden we na elke bocht opnieuw verrast met nieuwe kleuren en structuren van de omliggende bergen. Men spreekt hier niet voor niks van de Cerro de Siete Colores (de berg van de zeven kleuren).

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag91_siete_colores-1024x683.jpg

Pumamarca, een dorpje aan het uiteinde van de vallei schijnt mooi te zin, maar het blijft bij een ultra korte passage door het dorpje want het is vergeven van de toeristen en van het stof.

Een uurtje later bereiken we het hotel in San Salvador de Jujuy. Het is 17u voorbij, het was een lange, maar mooie rit.

Dan nog op zoek naar geld, en dan naar eten, wat beide niet eenvoudig blijkt te zijn, maar uiteindelijk toch lukt. San Salvador de Jujuy is een grote levendige stad. Het is nog erg druk en de winkels zijn open, en dat zal zo blijven tot minstens 21u, het moment waarop wij beslissen er de brui aan te geven voor vandaag.

 

overzicht9_route_chili_argentina1

 

Dag 92 donderdag 9 november 2017

San Salvador de Jujuy ARG > Cafayate ARG – 320km

Overnachting in Cafayate Hotel Los Sauces

 

Vannacht heb ik redelijk goed geslapen, en dat zelfs tot even voor zessen. Ik sta dan ook snel op en werk de blog nog wat bij; offline, want internet is hier op de kamer weer niet beschikbaar. Ik maak mij dan snel klaar en ga ontbijten. De lift is overbezet door mensen die net vertrekken met een bus. De ontbijtzaal is dan ook bijna leeg, maar dat blijkt niet veel te helpen: het ontbijt is karig, en het brood is oud of uitgedroogd.

Ik vertrek met de groep van Mark, maar blijf al gauw achter wanneer ze op de autoweg naar Salta steeds sneller gaan rijden, en het bovendien nog wat zachtjes gaat regenen. Ik haal ze nog even in bij een benzinestation, maar zet mijn weg dan alleen verder, aan eigen tempo.

Argentinië doet erg Europees aan, en het verkeer is heel gemakkelijk om je erdoor te bewegen. Ik besluit dan ook dwars door de grote stad Salta te rijden. Vlot er in, een rondje rond de centrale Plaza, en dan weer vlot eruit.

Na Salta rij ik door een brede vallei waar eerst landbouw overheerst, en daarna weiden met koeien.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag92_christo-1024x683.jpg

Een kleurrijke Christus (van de broederschap) aan het kruis trekt mijn aandacht, en is een stopje waard.

 http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag92_kerkhof-1024x683.jpg

Ook de zorg voor de overledenen typeert een bevolking.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag92_landhuis-1024x683.jpg

Mooie landhuizen, al dan niet vervallen, staan langs de kant van de weg, of midden het landschap. Sommige zijn ingericht als Finca; daar kun je dus overnachten.

Wat verder gaat de vallei over in een soort brede canyon, heel ruig, welke mij een honderdtal kilometer dichter bij Cafayate brengt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag92_quebrada-1024x683.jpg

In Alemania sla ik links af om het dorpje eens van naderbij te bekijken. Een stoffige weg en een gammele brug brengen mij in een gehucht dat weleer van enige betekenis is geweest.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag92_alemania-1024x683.jpg

Er staat een mooi stationsgebouw van 100 jaar oud, en een reeks oude treinsporen, doorwoekerd met bomen. Vermoedelijk was dit een eindstation, waar mensen, goederen en ertsen afgeladen of opgeladen werden. Er is een restauratie aan de gang, en terecht, want dit oord verdient bewaard te blijven.

Ik steek een moto voorbij met twee mensen op. Hij rijdt slechts 50 á 60 per uur. Ze zijn duidelijk op reis, maar niet haastig.

Gargante del Diable. Dit is een enorme smalle kloof uitgesleten door water in lang vervlogen tijden.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag92_RichardAdry-1024x683.jpg

Ik zie hier weer de twee mensen op de kleinere motor. Het blijken Urugayanen te zijn: Richard en Adry (Adriana). We keuvelen wat en nemen een foto van elkaar. Ze vinden het spijtig dat ik niet langs Uruguay passeer, en geven me dan een vlagje van hun land waarop ze met stift hun naam en deze van hun motorclub schrijven.

Het is reeds 16u gepasseerd wanneer ik uiteindelijk Cafayate bereik. De zon is verdwenen en er staat ook hier een stevige wind. Mijn TomTom stuurt mij alle kanten van het dorpje op omdat de vele éénrichtingstraten verkeerd ingevoerd zijn. Ik ga nog even tanken, en rij dan verder naar het hotel. Er is een mooi zwembadje, maar zonder zon, en met een harde koude wind is een frisse duik uitgesloten.

Ik ga nog een rondje door het dorpje wandelen. Het leeft voor een groot del van de toeristen en van de wijn die hier in de buurt verbouwd wordt. De Plaza de Armas is groot en weelderig groen. Er zijn niet veel bezienswaardigheden die mijn aandacht kunnen weerhouden, en ik keer dan ook maar terug naar het hotel.

’s Avonds gaan we gezamenlijk eten in een soort restaurantje in de buurt. Er wordt vooral pasta geserveerd, waarop we dan ook heel lang moeten wachten. Het is lekker, maar ook niet meer.

 

Dag 93 vrijdag 10 november 2017

Cafayate ARG > Belèn ARG – 255km

Overnachting in Belèn Hotel Belèn

 

We moeten er wel even op wachten, maar het ontbijt mag er wezen, verloopt ontspannen, en loopt wat uit, zodat we pas omstreeks 9u vertrekken.

Ik vertrek op mijn eentje. Ik wil één en ander bezoeken, en heb niet de indruk gekregen dat mijn reisgenoten veel interesse betonen. Nochtans is er slechts een relatief korte rit voorzien en blijft ruim tijd over voor het opsnuiven van jonge en oude cultuur. Terwijl ik aan het rijden ben snuif ik al ook heel wat andere zaken op. De lente is hier begonnen, en hier en daar vang ik al rijdend geuren op die ik voorheen nooit geroken heb, zowel zoete bloesems als scherpere kruiden, maar telkens een streling voor de neus. Ik moet mij alvast geen zorgen maken voor vroegtijdige dementie.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag93_schooltje-1024x683.jpg

Schooltjes zijn hier en daar een foto waard.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag93_oude_ford-1024x683.jpg

Onderweg neem ik een foto van een kleine oude camion, niet meer in staat om te rijden, prachtig aan het oproesten, maar beladen met plastic watertanks. De voorste pare-choc is verstevigd met een ledikant. Terwijl ik mijn fotootje schiet komt een Argentijn naar mij toe gelopen, een vriendelijke veertiger die mij uithoort over mijn reis en mij uiteindelijk een goede reis toewenst. Ik rij verder langsheen wijngaarden. Er wordt hier ook gedistilleerd en brandewijn gemaakt.

Even verder zie ik in een flits een klein dier snel oversteken. het lijkt een enorme kat of een minuscule poema: Of is het een lynx?

Vijftig kilometer verder sla ik rechts af voor de ruïnes van Quilmes, waarvoor ik mij vijf kilometer overheen steenslag en hier en daar zand moet wurmen, maar wat mij uiteindelijk nog redelijk goed afgaat. Daar komt ook Udo aansjezen, zijn compañeros hadden er blijkbaar geen zin in of waren even te snel voorbij de afslag. Hier in Quilmes was rond de jaren 850 een grote stad van wel 30 hectare waar bijna 10000 mensen woonden, wat dit voor die tijd de grootste stad van het huidige Argentinië maakt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag93_quilmes-1024x683.jpg

De muren zijn goed bewaard, maar het is moeilijk zich een idee te vormen over hoe de stad er uiteindelijk uitzag, en vooral, hoe de mensen hier leefden. De ligging is in elk geval prachtig: aan de voet van een hoge bergkam. Nu is de site ingenomen door grote cactussen die net in de bloei staan.

Samen met Udo rij ik dan verder, weer eerst over de stoffige weg, en daarna over een aftandse asfaltweg naar Amaicha del Valle, waar een museum gelegen is over Pachamama, Moeder Aarde. Het geheel is kitscherig, maar het is toch een verdienstelijke poging om een groot nieuw museum neer te poten, waarbij antieke motieven verwerkt worden in een Gaudi-achtig geheel, maar dan met Argentijnse materialen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag93_Pachamama-1024x683.jpg

Udo is niet zo museum-achtig, en gaat een koffietje drinken wijl ik heel vluchtig het geologisch museum, en minder vluchtig het etnografisch museum bezoek. Een mooie aanvulling op wat ik zonet in Quilmes zag.

Ik vervoeg dan Udo op het terrasje van het cafeetje annex winkeltje. Een vrouwtje komt uit het winkeltje en zegt ons: “Goede Morgen”, of is het “Gute Morgen”? Ze lacht, en zegt dat dat de enige vreemde woorden zijn die ze kent. Ze heeft ze geleerd van passerende motards zoals wij. Ze loopt snel weer verder zonder dat een verder gesprek op gang komt.

We rijden weer voort en doorkruisen de volgende honderd kilometer een vlakke woestijn. Het is wat eentonig, maar dat doorbreken we even voor een fotoshoot van de ‘Ruta Nacional Cuarenta’. Dan volgt de Quebrada de Belèn. niet zó heel mooi, maar toch leuk om te rijden.

We houden koffiepauze in een zaakje naast een gasolinera. We zijn de enige klanten. Een vrouw en een man (man en vrouw?) zitten er druk te babbelen. De man heeft een lachwekkende falsetstem, en tatert er druk gesticulerend op los. Plots zakt hij door de plastieken stoel, wat ons allen aan het lachen brengt, hem niet in het minst. Hij neemt een tweede stoel, schuift die op de eerste, en gaat er opnieuw op zitten; dat is steviger!

We bestellen koffie en een sandwich. De koffie wordt geserveerd onder de vorm van warm water met een koffiebuideltje in.

Om 16u komen we probleemloos aan in Belèn, alweer een stukje verder verwijderd van Alaska. Het hotel is mooi en goed uitgerust. Ik besteed heel wat tijd om te internetten, maar het netwerk is te traag.

In het dorpje zelf zijn weinig eetgelegenheden, en de meesten nemen de avondmaaltijd dan toch in het hotel. Dit kan echter niet vóór achten, waardoor we uiteindelijk ook vandaag laat eten, en dus (té) laat gaan slapen.

 

Dag 94 zaterdag 11 november 2017

Belèn ARG > San José de Jachal ARG – 465km

Overnachting in San José de Jachal Hotel Hualta Picum

 

(De blog loopt even wat vertraging op door een lange rit en door een aantal gebeurtenissen, aangename en minder aangename, maar telkens met goede afloop, die voorrang krijgen, en mij de resterende tijd ontnemen om de blog tijdig bij te werken.)

Ik sta vroeg op en maak alles klaar voor een vroegtijdig vertrek, want er staat een lange rit op het programma, en ik wil mij vooral niet haasten op de motor.

Na een lekker ontbijt samen met de anderen vertrek ik als eerste. Het is heerlijk fris om te rijden. Ik passeer aanvankelijk doorheen mooie groene weelderige wijngaarden, maar die maken geleidelijk aan plaats voor een aride omgeving langs prachtige bergen, en vervolgens een echte woestijn met schaarse begroeiing.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag94_kerkje-1024x683.jpg

Vele dorpjes zien er volledig verlaten uit, maar sommige toch niet helemaal. Getuige hiervan de mooie staat van onderhoud van dit kerkje. Ik volg gehoorzaam de richting die mijn GPS aanwijst, rij kilometers langsheen een vervallen en bij wijlen verdwenen spoorbaan, maar wanneer de mooie asfalt in de verte een klein zandweggetje wordt, hou ik toch halt en ga het even navragen bij een vrouwtje die net haar tuintje proper harkt. Ze roept er haar man bij. Ik zit wel op de goede weg naar Chilecito, maar deze weg gaat de volgende veertig kilometer door het zand. Ik vraag of er geen geasfalteerde weg is. Jawel, maar dan moet ik tien kilometer terug en een andere afslag nemen. Ik twijfel geen moment, bedank de mensen, en keer mijn ros. Gelukkig was er op dit stuk uithoek van Moeder Aarde wel wat moois te zien.

Terug op het goede spoor, maar niet meer langs het spoor, maar nu doorheen een groene oase, San Blas.

Dan gaat het alweer door een enorme woestijn. Even zie ik een nandoe, een struisvogelachtig dier, maar die verdwijnt al snel tussen de droge struiken.

In Chilecito ga ik tanken. Ik passeer even verder op een motozaak, en ga eens vragen of ze een voorband hebben voor mij, want ik ben niet zeker dat ik met deze Ushuaia haal. Ze hebben wel een band die past, maar die is niet wat ik zoek en dan ook nog te duur.

Een half uurtje later zie een groepje motoards aan de kant van de weg: Eerst denk ik dat het mijn kompanen zijn, maar naderhand blijken het Argentijnen, waarvan één een platte voorband heeft.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag94_argentijnen-1024x619.jpg

Ik help hen om het wiel te demonteren, want ze hebben geen gepast gereedschap bij. Ik heb zelfs een geschikte reserve binnenband, maar ik geef deze niet af, omdat ik die zelf nog elk moment nodig kan hebben.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag94_miranda-1024x683.jpg

De Cuesta de Miranda is een kleurrijk en bochtenrijk bergmassief dat de mij het volgend uur stevig aan het werk houdt. Dan is er weer een lastig stuk woestijn, heel erg zanderig, en golvend doordat de weg heel vele droge rivierbeddingen kruist.

Ik tuf er rustig doorheen en moet dan nog over een prachtig klein bergmassief. Het gaat heel steil, de weg is smal, en even moet ik doorheen een tunnel waar slechts één auto doorheen kan. Gelukkig is het uiteinde goed zichtbaar en kom ik ook geen tegenligger tegen.

Ik hou nog even halt aan de kapel van Santa Rita, waar enkele jongeren een feestdis voorbereiden, onder begeleiding van luide discomuziek.

Bij aankomst in het hotel hoor ik dat Tiny een ongeval heeft gehad: hij is in slaap gevallen of onwel geworden op de motor in het laatste stuk eentonige woestijn met golvende weg. Zijn linker arm zit in gips: er zou een barstje zijn. Verder is de motor serieus beschadigd, maar rijdt nog. Het remreservoir is stuk.

Dit hotel is een aparthotel: dit betekent dat elkeen een klein appartementje heeft, met kitchenette en leefruimte. Veel zal er niet in te leven zijn behalve slapen.

Na wat gezoek wordt ergens een remhendel + reservoir van een andere motor gevonden en gemonteerd. Het werkt! De andere losse delen worden met plakband en nylon riempjes vastgezet. Rob zal voorlopig met de motor van Tiny rijden. De karavaan kan dus morgen verder.

Hier in stadje is het vandaag ‘Dia de la Tradición’. Fiesta !  We slagen er in om eten te vinden, maar alles gaat traag, zelfs het betalen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag94_ruiter-1024x683.jpg

Dan volgt nog het vuurwerk en de parade. Het wordt dus laat…

Om 12u ga ik slapen.

 

Dag 95 zondag 12 november 2017

San José de Jachal ARG > Mendoza ARG – 330km

Overnachting in Mendoza Hotel NH Cordillera

 

Ik sta omstreeks zes uur op, douch en kleed mij, en ga aan de slag. Eerst nog een reservespiegel opdiepen die ik voor een prikje kocht in Quito. Die komt nu van pas. Ik monteer hem op de motor van Tiny en kan vervolgens al mijn gereedschap opbergen. Rob komt er ook nog aan en loopt nog eens alles na. Hij zal er straks mee naar Mendoza rijden terwijl Tiny achterop bij Mark gaat.

Om halfacht komt een hotelmedewerkster met een plateau aanzetten met mijn ontbijt. Er is geen ontbijtruimte, dus krijgt iedereen zijn ontbijt op zijn appartementje. Ik zit op het gelijkvloers en laat mijn deur wagenwijd openstaan, zodat ik tijdens het ontbijt kan genieten van de frisse ochtendlucht, en tegelijkertijd de va et vient van en naar de motoren observeer. Johan ziet mij zitten en komt een praatje slaan. Hij kreeg nog geen ontbijt. Ook Tiny komt nog eens langs. Hij heeft last van die knellende gips en gaat straks nog eens langs in dat kliniekje.

Omstreeks 9u laad ik de motor en vertrek naar Mendoza. Het wordt een weinig glorierijke rit, want grotendeels doorheen de woestijn.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag95_woestijn-1024x683.jpg

Er is geen levende ziel in dat dorre landschap te bespeuren. Halfweg kom ik terug in bewoond gebied: de vruchtbare vlakte rond San Juan de Jachal. Hier wordt aan landbouw en vooral wijnbouw gedaan.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag95_steenwinning-1024x683.jpg

Een berg wordt afgeschaafd voor de mooie steen. Er is ook redelijk wat industrie. De stad is redelijk groot, mooi geordend, geen hoogbouw. Ik schat dat hier toch honderdduizend mensen wonen, meestal redelijk goed gehuisvest. Het wagenpark is toch iets apart in Argentinië. Je ziet hier nog heel wat auto’s van vijftig jaar oud, sommige zijn echte wrakken, vooral Peugeot en Renault. De oude Fords en Chevrolets hebben duidelijk een betere carrosserie.

Na San Juan neem ik eerst een stukje van de oude Ruta Cuarenta. Pure nostalgie !

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag95_boom-1024x683.jpg

De weg is afgeboord met enorme dikke bomen met een plataanachtige kleurrijke schors, maar met afhangende langwerpige bladeren zoals een treurwilg. Het doet wat Europees aan. Er is nogal wat lichte lintbebouwing en dus wel wat te zien. Maar twintig kilmeter verder loop de weg uit op een nieuwere brede baan, en algauw kom ik terug in de woestijn, heet, dor, troosteloos, en erg winderig.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag95_antonius-1024x683.jpg

Gelukkig is er de Heilige Antonius die mij net zoals de Heilige Christophe in deze woestenij vergezelt.

Dan zie ik plots een bijzonder fenomeen: heel dicht bij mij steekt een windhoos de weg over. Ik hou halt aan de kant van de weg en observeer hoe de windhoos een enorme hoeveelheid zand opzuigt naar boven, en zich over de weg verplaatst van links naar rechts. Op de weg gekomen verdwijnt de zandzuil, maar even later zie ik het zand weer naar boven gezogen worden aan de rechterkant van de weg. Ik heb alles op film vastgelegd.

Een hele eind verder staan weer nog wat van die plataanachtige bomen, en ik profiteer ervan om even te bekomen in hun schaduw en ook wat te drinken en te bewegen. Hun aanwezigheid kondigt ook het einde aan van het woestijngebied.

Omstreeks 15u bereik ik zonder knikkebollen en zonder andere problemen het hotel in Mendoza. Oef ! Het is hier warm in de stad, en bij elk minikruispuntje staan rode lichten. Jullie raden al welke kleur ik het meest gezien heb… Gelukkig is er airco op de kamer. Die zet ik straks wel af, maar eerst even wat afkoelen.

Johan heeft een probleem. Hij is zijn paspoort kwijt. Na een halfuurtje komt echter goed nieuws: het ligt nog in het vorig hotel. Het slechte nieuws is wel dat dat hotel driehonderddertig kilometer noordwaarts ligt. Nog wat later krijgt hij bericht dat ze het zullen opsturen, waardoor hij het vermoedelijk om 11u zal krijgen.

Daarna ga ik de stad in. Mendoza is een grote stad met honderdduizenden inwoners; zoiets als Antwerpen. Een oud historisch centrum is er niet, en behalve een monumentale bank zie ik niet veel interessants.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag95_mendoza-1024x683.jpg

De gebouwen zijn hier al heel wat hoger, wat wijst op de schaarse ruimte die beschikbaar is. Ik ga eten, en bestel een biefstuk. Die zijn hier groot en lekker. Voldaan wandel ik terug naar het hotel, en zonder mij af om de blog bij te werken.

Ik ga om 22u slapen.

 

Dag 96 maandag 13 november 2017

Mendoza ARG > Santiago de Chile CL – 360km

Overnachting in Santiago Hotel NH Ciudad

 

Om vijf uur ben ik uitgeslapen. Eerst wat strammigheid uit mijn leden slaan, en dan aan de slag. Het wordt al gauw halfzeven. Ik hou er hier voorlopig mee op. Op wat foto’s na is de blog up to date.

Straks gaan we de Andes weer over, en tegelijkertijd de grens met Chili. Ik ga om zeven uur ontbijten. Het ontbijtbuffet is in uitgebreid en dus voor elk wat wils; er is zelfs lekker notenbrood. Ik spreek met Udo af dat we eens gaan kijken voor banden, want we zijn er niet gerust in dat we met één van onze banden Ushuaia zullen halen.

Om 8 uur passeren we langs drie adresjes die ik opgezocht had op internet. Alles is echter nog dicht. Bij het derde zegt Udo dat hij zo moeilijk kan ontkoppelen. Ik bekijk het zaakje even en zie dat zijn koppelingskabel versleten is en elk moment kan knappen. Hij heeft gelukkig een nieuwe kabel meegenomen op reis. We installeren ons op de trottoir vóór de gesloten motozaak en beginnen zijn moto te ontmantelen om de koppelingskabel te vervangen. Dit neemt al wat tijd in beslag, en ondertussen gaat de motowinkel open. Ik koop er voor een zacht prijsje een nieuwe Braziliaanse voorband en maak hem vast onder mijn topkoffer waar hij perfect past. Ondertussen heeft Udo alle kuipdelen weer aan de moto bevestigd en gaat hij ook even kijken voor een band. Hij heeft echter geen vertrouwen in Braziliaanse banden, hoewel de Duitse banden die hij nu heeft ook in Brazilië gemaakt zijn…

Het is ondertussen reeds bijna halfelf en vatten de lange rit naar Santiago de Chili aan. Dit verloopt heel vlot.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag96_meer-1024x683.jpg

De weg is uitstekend, er is niet te veel verkeer.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag96_andes1-1024x683.jpg

Het landschap is spectaculair en mooi.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag96_andes2-1-1024x683.jpg

Bij het naderen van de grens vangen we een glimp op van de besneeuwde top van de Aconcagua, met zijn bijna 7000m de hoogste berg van Amerika, en de tweede hoogste ter wereld na de Mount Everest. Wijzelf stijgen tot ongeveer drieduizend meter waar we een tunnel induiken en dan in Chili uitkomen, waar zich de grenspost voor beide landen bevindt.

Daar is het chaos troef: veel volk, slecht aangeduid, lange files aan de loketten. Toch is het personeel vriendelijk, en na meer dan een uur kunnen we weer verder. Het is ondertussen reeds 15u gepasseerd.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag96_afdaling-1024x683.jpg

De afdaling aan Chileense zijde is spectaculair, maar we kunnen er niet optimaal van genieten want de glimmende wegbekleding boezemt geen vertrouwen in, en we dalen dan ook heel behoedzaam af.

Het tanken levert nog even problemen op omdat de benzinepomp hier enkel diesel aflevert. Voor benzine moeten we 10 km omrijden.

Het landschap in Chile is meestal mooi en groen. We hebben gelukkig mooi weer want het moet hier toch ook wel vaak regenen. Er zijn veel wijngaarden en grasvelden. Wat verder is er weer een stukje woestijn, maar dat is erg beperkt. Bij het naderen van Santiago begint het drukker te worden, en we belanden uiteindelijk in een file.

Omstreeks 18u45 goed aangekomen in Santiago de Chile, met wat vertraging, maar zonder echte problemen. Op het einde verlies ik nog Udo uit het zicht, maar kom ik in het hotel aan als derde (moto). Alle andere zijn ergens nog onderweg.

Pas om 20u zal de laatste binnenkomen. Sommige hebben in Santiago reeds een nieuwe band laten omleggen. Johan en Hans zijn er vandaag niet bij hier in Santiago. Hans heeft een bekeuring opgelopen, en de politie heeft, naast een boete, zijn paspoort ingehouden gedurende zes uur, zodat hij niet meer tijdig de grens kon bereiken.

Ik ga om de hoek een slaatje eten, en trek mij terug op mijn kamer omstreeks 8u30.

 

Dag 97 dinsdag 14 november 2017

Rustdag in Santiago de Chile

Overnachting in Santiago Hotel NH Ciudad

 

Om zeven uur ga ik ontbijten. Van de groep is er nog niemand. Ik neem mijn tijd om iets van al het lekkers te proeven, en even voor achten komt Alfons bij me zitten: Ook de anderen komen er dan één voor één bij, zodat ik pas om halfnegen de ontbijtzaal verlaat. Ik ruim mijn kamer wat op, verwittig het kamermeisje dat mijn kamer mag opgemaakt worden, en vertrek op stadswandeling.

Op de Plaza de Armas kun je niet naast de kathedraal kijken.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag997_kathedraal-1024x683.jpg

Ook binnenin is hij nog enorm.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag97_oudniuw-1024x683.jpg

Santiago bezit nog wel een aantal historische gebouwen, maar het zijn er niet veel, en ze verliezen hun charme grotendeels door naastliggende hoogbouw.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag97_politie_te_paard-1024x683.jpg

De politie patrouilleert te paard. Er zijn veel winkels en je kunt op de koppen lopen..

Even na de middag kom ik Rob en Joke tegen. We bezoeken samen de Mercado Central, waar vooral vis verkocht wordt, en waar veel restaurantjes zijn.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag97_vis-1024x683.jpg

We kiezen er eentje uit, en ik neem er een vissoepje, meer vis dan soep, erg lekker, maar eigenlijk wat te veel. Rob en Joke keren vervolgens terug naar het hotel. Ik ga zelf verder de stad in. Het oude enorme stationsgebouw is niet meer als station in gebruik, maar doet nu dienst als cultureel centrum. Er is niet veel te beleven want men start net met de voorbereiding van een tentoonstelling. De grote hal, waar vroeger de treinen toekwamen, is afgesloten.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag97_straat-1024x683.jpg

In de verkeersvrije straten is het weer erg druk: De illegale straatventers rapen snel hun spulletjes bij elkaar als het gerucht de ronde doet dat de politie langskomt.

Het is erg warm, en om drie uur keer ik dan langzaam aan terug naar het hotel, wat dan ook nog een uurtje in beslag neemt, want er is altijd wel iets onderweg dat mijn aandacht trekt, zoals bijvoorbeeld de enorme wolkenkrabber in de verte die de grootste van gans Zuid-Amerika zou zijn.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag97_skyline-1024x683.jpg

Ik leg mij wat te rusten op mij bed, maar begin zachtjes aan wat maaglast te krijgen. Teveel of te zwaar gegeten? Ik ga dan maar weer een wandelingetje maken en eet een deugddoend ijsje. Samen met het lekkers smelt ook de maagpijn weg.

In het hotel zie ik Johan en Hans. Hans heeft zijn rijbewijs niet teruggekregen van de politie. Het ligt dus nog in Mendoza. Toch is hij naar hier komen rijden. Hopelijk loopt dat goed af…

 

Dag 98 woensdag 15 november 2017

Santiago de Chile CL > Constitución CL – 360km

Overnachting in Constitution Nuevo Hotel

 

Het ontbijt. Hier in Chili is het brood meestal lekker. Ik beperk mij wat de rest betreft, en hou het op brood en beleg, en nadien nog wat fruit. Udo rijdt ook niet graag op de autostrade, dus spreken we af om seffens de oude weg naar het zuiden te nemen.

We verlaten de stad, althans dat proberen we, maar het blijft maar duren. We rijden wel twintig  kilometer langsheen een enorm viaduct waarop een soort metro rijdt. Santiago is een enorm uitge(st)rekte stad. Gelukkig verloopt het verkeer toch vlot. En dan ineens zijn we de stad uit, hoewel de dorpjes elkaar snel opvolgen, en het maar traag vooruit gaat. Het gaat langsheen velden en oude haciënda’s. We passeren vervolgens een mooi gebergte met smalle kronkelende wegen. Hier zijn bussen of vrachtwagens uitgesloten.

We proberen op secundaire wegen te blijven, maar worden nu en dan toch gedwongen een stuk autostrade te nemen.

Maar dan verlaten we weer de autoweg en slaan af richting kust. Vanaf hier wordt het écht aangenaam rijden, langsheen velden en wijngaarden.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag98_ruta_del_vin-1024x683.jpg

De aardbeienpluk is arbeidsintensief.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag98_aardbeienpluk-1024x683.jpg

We stoppen in een klein restaurantje om te lunchen, en rijden dan weer verder. De lucht wordt geleidelijk in de verte waziger en de wind neemt toe. We naderen de kust. Een duinenstrook van honderden meters scheidt het strand van het eigenlijke land, dat verheven op een plateau ligt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag98_lagune-1024x683.jpg

In de duinenstrook zijn lagunes waar veel vogels hun gading vinden.

Om !7u bereiken we Constitución, na een mooie gevulde dag zonder ook maar enig probleem. Ik breng al mijn spullen naar de kamer, fris mij een beetje op, trek andere kleren aan, en ga op stap, nu de zon nog schijnt en ik er nog zin in heb.

Eerst loop ik naar het centrum, de Plaza de Armas. Deze benaming dateert uit het allerprilste begin van de kolonisatie door de Spanjaarden. De militairen sloegen hier hun kamp op, en versterkten dit om zich te beschermen tegen eventuele aanvallen door lokale bewoners. Later werden dan rondom dit vierkant plein steevast straten aangelegd in dambordpatroon, en dit in gans Latijns Amerika. Buiten wat horeca is hier niet veel te beleven, tenzij je interesse hebt voor de verkiezingen. Elke boom op de Plaza is bekleed met verkiezingspanelen.

Ik begeef mij vervolgens naar het strand. Een stevige maar weinig glorieuze wandeling van twee kilometer, waarvan een groot deel langs een fabriek welke een groot deel van het strand beneemt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag98_hengelaar-1024x683.jpg

Het strand is echter mooi: zwart zand en mooie rotspartijen, en natuurlijk de Stille Oceaan, die onverstoorbaar op de rotsen inbeukt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag98_pacific-1024x683.jpg

’s Avonds ga ik met Johan, Hans en Udo eten in een pizzeria op de Plaza de Armas. Een zwerver komt geld vragen om ‘eten’ te kunnen kopen, … en krijgt het restant frieten van Johan voorgeschoteld. Eerst weigert hij, maar gaat dan toch zitten, en begint met lange tanden van de frieten te eten. Hij geeft het snel op en vraagt dan opnieuw geld, waarna hij onverrichterzake gaat schooien aan een ander tafeltje. Nadien gaan we nog vruchteloos op zoek naar een ijsje voor Udo, en keren we terug naar het hotel.

 

Dag 99 donderdag 16 november 2017

Constitución CL > Curacautin CL – 480km

Overnachting in Curacautin Malalcahuello Thermal Hotel

 

Na het ontbijt vertrekken Udo en ik, eerst naar het tankstation, en vervolgens naar het strand dat wat verder ligt. We blijven er maar even, want er wacht een lange rit, en we gaan die niet volledige overheen de autostrade maken.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag99_strandje-1024x683.jpg

We volgen even min of meer de kust en rijden dan al kronkelend het binnenland weer in. Prachtige landschappen ontrollen zich voor onze ogen. Hier en daar nemen we een foto, maar dat geven we al gauw op, anders moeten we om de vijf minuten stoppen. De heuvelachtige kuststreek telt nog wel wat wijngaarden, maar maakt dan plaats voor weiland. De lente is ingezet, en de bloei is begonnen. De weiden zijn geel in plaats van groen; zoveel boterbloemen zag ik nooit tevoren. We komen vervolgens in een gebied waar rijst geteeld wordt. Dit is de voorzeker de ‘rijstschuur’ van Chili.

We stoppen omstreeks twaalf uur voor een koffie, en rijden dan weer verder, en dan ook de autostrade op. Minder leuk om op te rijden, maar hier schieten we tenminste iets sneller op, zodat we het volgende hotel niet te laat bereiken. Op een bepaald moment moeten we weer tanken, maar is er geen benzinestation te bespeuren. An de overkant zien we er zeker vier, maar wij blijven rijden tot mijn motor wat begint te pruttelen en er na een kilometer volledig de brui aan geeft. Udo verdwijnt uit het zicht, en ik blijf achter op een veilige plaats aan de kant van de drukke autoweg. Ik haal mijn reservetankje uit en vul de benzinetank van de motor. Ik rij weer verder, aan beperkte snelheid weliswaar, want ik moet hoe dan ook tanken. Pas na meer dan honderd kilometer kom ik aan het benzinestation, waar ik de bende van Mark aantref, maar geen Udo. Tien minuten later komt hij dan toch aanzetten; hij heeft de autostrade verlaten om te gaan tanken, en daardoor wat moeten omrijden.

Naarmate de namiddag vordert, wordt het steeds meer bewolkt en ook kouder. In Victoria verlaten we de autostrade. De ‘peaje’ is schijnbaar verlaten, en Udo maakt aanstalten om langs de bareel heen te rijden. Wanneer ik echter het minuscule loketje nader blijkt daar toch een vrouw te zitten. Ze doet haar gebarricadeerde venstertje open en int van mij het tolgeld, een halve Euro voor twee moto’s. Vermoedelijk heeft ze het koud. De laatste 80km begint het zachtjes te miezeren. Het wordt steeds erger, maar we bereiken toch het hotel zonder regenkledij aan te trekken. Het is een prachtige streek, maar door de regen en de kou kunnen we er niet volop van genieten.

Een uurtje later, omstreeks 18u begint het dan echt te gieten. We zitten hier binnen warm en droog. Het hotel is een kuurhotel midden in de bossen. Het warme water wordt geleverd door heetwaterbronnen. Er zijn nogal wat vulkanen in de buurt.

’s Avonds eten we ellen samen. Er is keuze tussen zalm en kip. Ik kies voor de zalm. De maaltijd is verzorgd maar toch niet zó lekker om er nog meer over naar huis te schrijven. Er wordt nog wat gesproken over de rit van morgen. Er is een goede kans dat het weer in de voormiddag droog blijft, en er bestaat een verharde weg tot het volgende hotel. Dat is voor mij van belang: zolang er geen modderig parcours is hoef ik mijn voorband nog niet te wisselen.

Tiny gaat morgen een poging wagen om weer met zijn motor te rijden. Er is niet erg veel animo om hem nog bij de ene of de andere achterop te nemen gedurende 14 dagen, want dat is natuurlijk lastiger rijden.

 

 

overzicht9_route_chili_argentina2

 

Dag 100 vrijdag 17 november 2017

Curacautin CL > Choshuenco CL – 300km

Overnachting in Choshuenco Hosteria Rucapillan

 

Na het ontbijt maken Udo en ik ons klaar. Ik ga bij de receptie nog eens navragen hoe de staat van de wegen is, en waar benzinestations te vinden zijn, zodat we de meest optimale weg kunnen volgen, zonder te moeten omkeren. Ook Udo vraagt een en ander na bij andere Duitse vakantiegangers in het hotel, die hier al enkele dagen aan het rondtoeren zijn met de auto. Bert trekt zijn regenkledij aan, want hij vreest dat zijn lederen broek nat zal worden, en die is dan nat voor de hele dag. Ikzelf hoop dat het droog blijft en laat het regenpak in de koffer. Bij het aanzetten is het heel licht aan het miezeren, maar een kilometer verder is het regenen opgehouden, en komt de zon door de wolken piepen. Toch is het nog erg koud. Even rijden we verkeerd en komen terecht op een stuk modderig en zanderig onverhard. Dan maar even terug en dan op de goede weg weer verder. We passeren oorden zoals Central Alaska en Sierra Nevada.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag100_tunnel-1024x683.jpg

We komen aan een tunnel, die ooit gegraven werd voor de spoorweg, maar die is verdwenen. Het wegverkeer moet er beurtelings doorheen. Tijdens het wachten monteer ik mijn schijnwerper op de motor, maar dat blijkt uiteindelijk nauwelijks nodig, want de tunnel is goed verlicht. De tunnel is vijf kilometer lang en brengt ons in een andere vallei waar de zon volop schijnt, maar waar het even winderig en koud is. Gelukkig ben ik goed gekleed.

In het volgende dorpje gaan we tanken. Ik vraag nog even naar de staat van de weg die we zullen volgen: voor een groot deel onverhard, maar in goede staat, en niet te moeilijk. We rijden dan verder oostwaarts de bergen in, tot aan de Argentijnse grens, waar we zuidwaarts afslaan, en de weg de grens een tijdje blijft volgen. Vanaf hier is de weg onverhard. Het is even wennen, maar na een tijdje pruttelen we rustig en ontspannen over de sporen die getrokken zijn doorheen de grijze stofferige keien.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag100_afspanning-1024x683.jpg

Dit is een prachtige streek, bezaaid met kleine bergmeertjes, en niet voor niets een gegeerd vakantiegebied voor zowel Chilenen als Argentijnen. De lokale bewoners leven hier van het toerisme, en aan de huizen te zien gaat het hen niet zo slecht af. Die zijn net en onderhouden.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag100_koffiehuis-1024x683.jpg

In het volgende grensdorpje stappen we af in een lokaal stamineetje om ons op te warmen aan de haard en aan een koffie. De pot Nescafé wordt op tafel gezet, en de bazin vult twee bekers met warm water. Het is bijna middag, en nu en dan komt iemand binnen om wat te eten. We zetten de weg dan weer verder.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag100_sneeuw-1024x683.jpg

Even komen we in een zone waar nog sneeuw ligt, maar gelukkig is de weg vrij.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag100_bloei-1024x683.jpg

De bloei is ingezet, en geeft soms mooie beelden te zien, zoals deze boomstam die volledig bedekt is met slingers.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag100_ripio-1024x683.jpg

De onverharde weg vertoont mooie kronkels en leuke zijkanten.

Een uurtje later zijn we opgelucht terug het nieuwe asfalt onder de wielen te voelen.

We verlaten geleidelijk aan weer de echte bergen, die plaats maken voor een heuvelland rondom zeven grote meren.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag100_brugje-1024x683.jpg

Hier en daar zijn opnieuw stukken onverharde weg, maar die beperken zich tot enkele tientallen kilometers. We hebben geluk met het weer, want aan de weelderige begroeiïng te zien regent het hier vaak en veel.

Rondom de meren staan heel wat luxueuze vakantieverblijven of zelfs permanente woningen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag100_meer-1024x683.jpg

Onderweg maken we nog halt voor een picknick en om wat foto’s te nemen, en belanden uiteindelijk aan het meer waar wat verder het hotel gelegen is. Op een parking houden we halt. Er staan drie grote lege bussen. Eén van de chauffeurs komt naar me toe en vraagt mij uit over de reis. Bij het zien van de vlagjes op het windscherm begint hij te roepen en te dansen en roept er zijn collega’s bij. Er volgt een heel geanimeerd gesprek, en uiteindelijk loopt hij snel naar zijn bus om een cadeautje voor ons te halen: negen kleine flesjes mineraalwater. We hebben nog net genoeg plaats om ze in de koffers en bepakking weg te bergen. En dan zijn ze ineens weg, en hebben we tijd om te genieten van het uitzicht op het Panguipuli-meer en de vulkaan Choshuenco.

Een kwartiertje later bereiken we het hotel, dat gelegen is aan het meer en aan de voet van de enorme vulkaan.

Ik warm mij nog wat op, en ga dan wandelen nu de zon nog schijnt. Er is een strandje welke men aan het reinigen is met het oog op het nakend zomerseizoen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag100_boot-1024x683.jpg

Even verder ligt een wrak van een stalen schip van wel twintig meter op het strand te wachten op restauratie. Daar zal nog wel wat werk aan zijn.

Ik wandel ook nog even doorheen de woonwijk achter het hotel. Hier en daar is men druk bezig aan de restauratie van enkele woningen. De Chilenen zijn toch een nijver volkje, misschien toch net iets meer dan de Argentijnen.

Bij mijn terugkomst is het ondertussen bijna acht uur en gaan we eten. Ik bestel everzwijn met gestoofde aardappelen, appelmoes en vier sausje: een lokale specialiteit. Het loopt allemaal wat uit, maar om tien uur kan ik dan toch gaan slapen.

Vandaag 3 minuten motregen, veel zon, veel wind en kou, en veel onverharde wegen doorheen een prachtige streek.

 

Dag 101 zaterdag 18 november 2017

Choshuenco CL > Bariloche ARG – 440km

Overnachting in Bariloche Hotel Carlos V

 

Na het ontbijt vertrek ik met Johan en Udo naar Argentinië langs de weg. Rob en Joke zijn reeds vertrokken. De rest van de groep heeft een alternatieve route gevonden, waarvan een deel via een veerboot op een meer doorheen de bergen, en dan vervolgens de grens over. Die route is veel korter, maar de veerboot vertrekt slecht om 13u, wat hen toch maar krap tijd genoeg geeft om het hotel in Bariloche tijdig te bereiken. Aangezien die weg niet veel gebruikt wordt is dat moeilijk in te schatten.

Wij gaan dus wat langer rijden, maar kiezen voor een mooie en zekere route tussen de meren door. Ik vraag na bij de receptie of de zuidelijke route vanaf het hotel open is, en dit wordt bevestigend beantwoord. Dus vertrekken Johan, Udo en ik, langs de zuidelijke weg, die al gauw overgaat in ‘ripio’, niet geasfalteerde weg dus. Dat gaat allemaal goed tot de weg plots ophoudt in een bos, en we genoodzaakt zijn om terug te keren, langsheen het hotel te rijden, wat te zwaaien naar de reisgenoten die ons staan te begapen, en dan de noordelijke route over geasfalteerde weg te nemen. We hebben hierdoor wel een groot uur verloren, maar het is droog en zonnig, er is door de langere weg meer te zien, en we hebben er zin in.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag101_brem_meer-1024x683.jpg

De weg verloopt voorspoedig langs prachtige meren en landschappen, een leuk cafeetje waar ze lekkere taart verkopen, een stukje vervelende autostrade, en dan weer een stuk onverharde weg. Dat gaat zo vlot dat bij Udo plots de defecte koffer losraakt en er weer los aan bungelt. Geen erg. Terug vastsjorren, en dan weer verder, een beetje trager en voorzichtiger nu.

We rijden over een brugje.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag101_rivier-1024x683.jpg

Over de reling zie ik dat de rivier heel diep onder de brug ligt, en ik stop de motor net voorbij de smalle brug. Ik loop terug en word aangesproken in het Nederlands door een jong meisje dat daar ook net met een groep andere jongeren op de brug wandelt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag101_meisje_nijmegen-1024x683.jpg

Ze zag aan de nummerplaat van Johan dat hij uit Nederland komt. Zij is hier aan deze brug om een sprong te wagen aan een lange elastiek: bungeejumpen. Ze is amper twintig, woont in Nijmegen, heeft een Bachelor Geneeskunde afgewerkt, en reist heel alleen als backpacker door Chili.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag101-eenzamefietser-1024x683.jpg

Vanaf Entre Lagos rijden we langs een groot meer. Een eenzame fietser neemt een kortere weg over een smal brugje.

We bereiken vóór we het goed beseffen plots de Chileense grenspost, waar we vlot voorbij raken. Dan is er een bijzondere bevreemdende rit gedurende een dertigtal kilometer doorheen het gebied tussen de twee grensposten, overheen een koude gure winterse pas, de Paso de Cardenal Antonio Samore. De dichte bossen aan de kant zijn doods, de bomen zien er toch niet meer leefbaar uit. De ondergrond is zanderig, er is sneeuw langs de kant van de weg, en natuurlijk risico op ijzel op de weg. We rijden doorheen een wolkennevel, die voor lichte miezer zorgt. De weg is hier en daar in slechte staat, wat het risico voor uitschuivers vergroot. We doen het dan ook zeer voorzichtig aan, en komen uiteindelijk heelhuids aan in de Argentijnse grenspost die we ook heel vlot passeren.

We zoeken wat verder een eettentje op om wat op te warmen en te bekomen, en bestellen een koffie met één pizza, die we met zijn drieën delen. We rijden dan weer verder om het Nahuel Huapi meer heen naar Bariloche toe, met ondertussen voldoende tijd om wat kiekjes te schieten.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag101_nahuel_huapi-1024x683.jpg

In het hotel aangekomen omstreeks 19u blijkt dat behalve Rob en Joke er nog niemand anders van de groep´ aangekomen is.

Wijzelf frissen ons op, en gaan met zijn drieën bij de Mexicaan eten: Aztekensoep en Limasoep. Heel erg lekker. Bij onze terugkeer naar het hotel is de ganse bende net binnengekomen. Er zijn wat tegenslagen geweest: een slechte weg over meer dan 100?km, een uitschuiver van Hans, en wat betalingsmoeilijkheden bij een gasolinera, waarvan de uitbater beweerde dat er niet betaald was.

 

Dag 102 zondag 19 november 2017

Rustdag in Bariloche ARG

Overnachting in Bariloche Hotel Carlos V

 

Ik ben zeer vroeg wakker, maar slaag er in om nog tot zes uur te sluimeren. Ik ga straks mijn nieuwe voorband monteren op de motor. De oude is nog goed voor de gewone weg, maar is niet erg geschikt om nog door de modder te ploegen, en ik weet niet wat ons de komende week nog te wachten staat op de Carretera Austral, die voor het grootste gedeelte niet geasfalteerd is.

Even na zeven uur maak ik een kleine wandeling naar het benzinestation om de hoek, en stel vast dat ik daar zo nodig mijn band kan laten oppompen. Dan ga ik om halfacht ontbijten. Ik kom daar terecht, bijna als enige man, tussen een bende kakelend vrouwvolk: vrouwen van vijftig jaar, sommige met een opzichtig T-shirt ´50 jaar’. Het ontbijt is wel lekker, maar verloopt alles behalve rustig.

Dan ga ik de band monteren op de motor die beneden in de garage staat. Dat verloopt zeer vlot. Ik pomp de band zelfs met de hand op, en heb de hele klus geklaard in veertig minuten. Ik heb op deze reis wel enige ervaring op dit vlak opgedaan…

Rob Veerman komt ook net in de kelder en stelt vast dat er olie uit zijn voorvork lekt. Hij zal dit moeten laten nazien, want dat zou op zijn voorste remschijf kunnen terecht komen, met ernstige gevolgen van dien.

Ik spreek dan af met Udo voor een stadswandeling.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag102_strand_nahuel_huapi-1024x683.jpg

Eerst naar het strand. Er is een koude gure noordwestenwind.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag102_golven_nahuel_huapi-1024x683.jpg

Het water vertoont vele schuimkoppen, en spat hoog op tot tegen de betonnen golfbreker, die reeds serieus verweerd is. Aan de overkant van het meer zien we de besneeuwde toppen van de Andes, die we gisteren overgestoken hebben.

Dan doen we nog een hele wandeling doorheen het stadscentrum. Bariloche is vooral een mondain vakantieoord voor rijke Argentijnen. Er was hier vroeger een belangrijke concentratie van Duitse immigranten, hetgeen misschien wel mede het Duits-Oostenrijkse uitzicht van de stad bepaald heeft, en waardoor men soms spreekt van het Beieren van Argentinië. Er zijn dan ook veel winkels, die vandaag op zondag slechts beperkt geopend zijn.

De stad is gekend omwille van de chocoladefabrieken, waardoor dan ook vele winkels het lekkers aanbieden.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag102_chocolade-1024x683.jpg

In de namiddag heb ik nog even videocontact met Philippe, die net terug is van het doopfeest van mijn twee kleindochters. Ik bespreek met hem ook nog even mijn thuiskomst: hij zal met komen ophalen in Goes of Breskens.

Rond 16u gaan we opnieuw de stad in om iets te gaan eten. Voor mij zal dat genoeg zijn voor de rest van de dag. Na de maaltijd zakken we nog eens af tot het strand. De zon staat nu in het westen, wat een gans andere ‘look’ geeft aan de bergen aan de einder. Bij mijn terugkeer zie ik dat rechtover ons hotel de befaamde, of is het de beruchte, Club Andino Bariloche gehuisvest is. In de Club Andino Bariloche, een beroemde bergsportvereniging die ook wintersporttoernooien organiseert, werd nog lang na 1945 openlijk nazipropaganda bedreven.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag102_oud_huis-1024x683.jpg

Naast het hotel staat een prachtig verlaten oud huis.

Dan terug naar het hotel en aan het werk: de blog.

 

Dag 103 maandag 20 november 2017

Bariloche ARG > Esquel ARG – 285km

Overnachting in Esquel Hostería Cumbres Blancas

 

Opnieuw prachtig zonnig weer! Dit doet mij al gauw vergeten hoeveel lawaai die bende vrouwen vannacht gemaakt hebben in de gang en op de kamers.

Op het ontbijt is het rustiger dan gisteren; een aantal moet hun roes nog uitslapen na de uitspattingen van vannacht. Ook in onze groep gaat het er rustig aan toe: we verwachten een gemakkelijke verplaatsing over niet al te veel kilometers.

Udo en ik gaan eerst tanken en ik vul nog wat lucht bij in de voorband. Dan verlaten we de stad zuidwaarts. Het is nog redelijk koud, maar ikzelf ben goed gekleed en heb geen last van de kou. We rijden eerst langs een aantal meren, en vervolgens langsheen de Rio Negro tussen hoge besneeuwde bergen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag103_andes_met_sneeuw-1024x683.jpg

Bijna de hele bende komt toevallig bijeen in El Bolsón, een voormalig hippie-nest. We drinken er een koffie op een zonnig terrasje, en zetten dan de weg verder. De streek is nog redelijk toeristisch, en we passeren zelfs een totaal nieuwe verkaveling ver van andere dorpjes waar reeds een kerkje neergepoot is.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag103_nieuw_kerkje-1024x683.jpg

We volgen de heel erg kronkelende Rio Chubut die zijn naam aan de provincie gaf. In het bochtenwerk doet mijn nieuwe voorband het goed. Dat was wel even af te wachten, want Rinaldi is een voor mij totaal onbekend bandenmerk.

Even slaan we af naar Leleque, via een gravelweg, die ons voert naar een kerkje, en een mooie haciënda. Alles is in perfect onderhouden staat. In de uitgestrekte weiden rondom grazen honderden koeien en schapen. Door het domein loopt een spoorweg die nu in onbruik geraakt is.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag103_spoorweg-1024x683.jpg

De route zelf is een provinciale weg die nog enkel dient voor de aangelanden. Volgens de kaart loopt de weg door naar Esquel over zo een honderd kilometer.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag103_schooltje-1024x683.jpg

We blijven de weg een eindje volgen, maar deze loopt uiteindelijk dood aan een schooltje ‘en el medio de nada’. We zijn dus genoodzaakt rechtsomkeer te maken en de grote weg te nemen. Daar is nogal wat snel rijdend verkeer op. Ook staat er een hevige wind, waarvoor Patagonië natuurlijk bekend en berucht is. Onze motokledij beschermt ons perfect tegen de kou.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag103_heuvels-1024x683.jpg

Omstreeks 15u komen we aan in het zonnige Esquel. Hier heerst een microklimaat gezien het stadje omgeven is door hoge bergen, en grotendeels gevrijwaard blijft van de gure winden van Patagonië.

We laden de motoren af en zetten deze in de garage achter het hotel. Dan gaan we op stap voor een werk van barmhartigheid: de hongerigen spijzen en de dorstigen laven. Het is vandaag feestdag, en dus zijn slechts een beperkt aantal zaakjes open. In het centrum vinden we al gauw iets en we bestellen een schotel met salade en een broodje. Dan nog langs een ommetje door de rest van het centrum terug naar het hotel. Op deze uitstap zag ik twee Transalpjes zoals die van mij, maar de ene ouder, en de andere jonger.

Nu klussen: de ketting moet gesmeerd en opgespannen worden, en de olie gecheckt.

Udo heeft een berichtje ontvangen: Tiny is deze morgen achtergebleven in Bariloche. Morgen neemt hij een bus naar het Zuiden, en we zien hen dan terug over een vijftal dagen in El Calafate. Rob (De Jong) rijdt ondertussen op zijn motor.

´s Avonds eet ik nog een soepje, blijf wat natafelen met Leo, Ellie en Udo, en we gaan dan slapen na 10u.

 

Dag 104 dinsdag 21 november 2017

Esquel ARG > Puyuhuapi CL- 270km

Overnachting in Puyuhuapi Hostal Doña Nury

 

Er wordt de komende dagen mooi weer voorspeld. Dit kan evenwel nog veranderen, gezien we vandaag weer in de gematigde klimaatzone van Chili terechtkomen, en een buitje daar nooit geheel uit te sluiten valt. Terug over de grens naar Chili. Dat moet een bijzondere reden hebben. Jawel, De Chileense kant van Patagonië is jarenlang bijna ondoodringbaar gebied geweest door de afwezigheid van wegen. Augusto Pinochet besloot in de jaren zeventig dit gebied te ontsluiten, en liet de Carretera Austral aanleggen, die van Noord naar Zuid loopt en doorheen een ruig, groen, en bij wijlen bijzonder nat gebied.

Niet iedereen gaat mee met ons: Tiny is er voorlopig niet meer bij, want met de bus onderweg naar El Calafate, en Rob, Joke, Leo en Ellie hebben besloten om de Carretera Austral niet te rijden omwille van de lastige rijomstandigheden. De route langs Chili is verloopt voor een groot deel over niet-geasfalteerde wegen, en de staat van onderhoud van de weg is onbekend.

Na het ontbijt passeren we nog even langs het postkantoor voor postzegels. Een kaartje versturen naar Europa kost hier meer dan 4 Euro. Dan nog wat olie gaan kopen en bijvullen in mijn motor, hetgeen wel zal volstaan tot in Ushuaia.

Na een dertigtal kilometer verlaten we het asfalt richting Chileense grens en rijden een tijdje langs de Rio Grande richting Chileense grens. In Los Cipreses rijden we even het dropje binnen tot aan een klein kerkje dat zich mooi aftekent tegen de besneeuwde bergtoppen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag104_kerkje-1024x683.jpg

Het draagt de ronkende naam Capilla de Nuestra Señora de Guadeloupe. We steken de Rio Grande over en komen aan de Argentijnse grenspost: Het gaat hier zeer snel, en tien minuten later rijden we alweer verder, Chili binnen. Dat is te voelen, want een nieuw geasfalteerde weg brengt ons algauw bij de Chileens grenspost, waar alles al bijna even snel verloopt. Hier moet wel een controle gebeuren van de bagage om na te gaan of we geen fruit of groenten vervoeren. Neen dus, en we rijden weer verder naar Futaleufu tien kilometer verder, alweer over mooi asfalt, langsheen mooie weiden doorheen een bucolische vallei.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag104_meertje-1024x683.jpg

Het is ondertussen reeds bijna middag, en we nemen een koffie op een terrasje aan de Plaza de Armas. Een man spreekt ons aan in het Duits, en hoort ons uit over de reis. Hij is Chileen, Carlos Piwonka, en runt hier een soort hotelletje tien kilometer verder aan het meer: The Lake House. Zijn vrouw is Nederlandse, maar hijzelf spreekt geen Nederlands. Hij reed zelf ook op de motor en geeft ons wat informatie over te volgen routes.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag104_carlos-1024x577.jpg

We rijden verder, en passeren net voorbij The Lake House. Udo heeft het niet gezien en rijdt verder. Ik hou halt, en even later komen twee honden aangerend, gevolgd door een jonge vrouw. Het blijkt Loes De Swart te zijn. Ze kijkt naar mijn motor, en herkent die onmiddellijk: een goede motor, met een laag zwaartepunt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag104_Loes-1024x683.jpg

Ze nodigt mij uit om even binnen te komen, maar ik sla dit vriendelijk af omdat we nog een hele eind onverharde af te leggen hebben. Ze beaamt dit, en zegt dat het nog wel vijf uur rijden is naar Puluhuapi.

Dit blijkt nogal mee te vallen. De weg is heel vlot berijdbaar, hoewel enorm stoffig. Gelukkig is er heel weinig ander verkeer. We stoppen meerdere malen om een en ander te bekijken. De weg volgt meren en rivieren in een diep uitgesneden vallei. Ook Rob en Dafne zijn in de buurt, en we passeren elkaar diverse malen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag104_verdronken_bomen-1024x683.jpg

Een bijzonder fenomeen zijn de dode bomen. Hier kun je nog denken dat ze verdronken zijn, maar we zullen er nog vele tegenkomen.

Uiteindelijk bereiken we de echte Carretera Austral in Villa Santa Lucia. Daar vinden we een koffiehuisje waar we een sandwich kunnen eten.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag104_koffiehuisje-1024x683.jpg

Een vriendelijke jonge vrouw vraagt wat we willen. Ik vraag een sandwich met kaas, wat haar toch wat weinig lijkt. Ze vraagt nog enkele malen: ´Werkelijk? Enkel met kaas?’, maar gaat hem dan lachend klaarmaken. Ze bedient ons en blijft maar tetteren. Ze geeft met veel gebaren een kleurige beschrijving van onze metgezellen die hier daarstraks ook blijven haperen zijn.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag104_ripio-1024x683.jpg

Het asfalt wordt hier en daar onderbroken door een stuk ripio, maar gelukkig zijn de bruggen mooi berijdbaar.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag104_pinochet-1024x683.jpg

In La Junta tanken we net aan het monument voor Pinochet.

Aankomst in Futaleufu omstreeks 16u. Iedereen is hier geraakt zonder problemen.

Wandeling met Johan en Hans naar het strand. Futaleufu bevindt zich aan het uiteinde van een diepe fjord.

Avondmaal met Hans, Johan en Udo.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag104_fjord-1024x683.jpg

Dan nog grote wandeling met Udo langsheen het strand en door het dorpje tot het donker wordt. Hier voel je je pas klein, en is de wereld groot. Een beklijvende ervaring.

 

Dag 105 woensdag 22 november 2017

Puyuhuapi CL > Puerto Ingeniero Ibañez CL – 350km

Overnachting in Puerto Ibanez Patagonia Borde Lago

 

Wat een rustige nacht! Geen enkel geluidje kwam de rust verstoren. Zelfs de honden, en dat zijn er hier héél wat, slapen de ganse nacht door. Het ontbijt verloopt heel ordentelijk. Elkeen heeft zijn afgemeten porties brood, kaas, en salami, een eigen thermosfles met heet water, en daarnaast een potje Nescafé.

Udo en ik vertrekken bijna als laatste, maar na enkele kilometers zien we dat de weg geblokkeerd is door wegenwerken. De hele bende staat daar ook, en ze zijn reeds bijna een half uur aan het wachten. Er wordt een nieuwe bredere weg gemaakt langsheen de fjord, en daarom moet het verkeer over enkele kilometers vervoerd worden over het water door een veer, die hier tijdelijk ingeschakeld is.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag105_wachtenopveerboot-1024x683.jpg

Na nóg een half uur wachten komen daar dan plots twee veerboten aanzetten. Wij mogen op de eerste, maar het laden moet achterwaarts gebeuren om de voertuigen dan bij aankomst in de juiste richting te kunnen laten wegrijden. Dat alles neemt toch wat tijd in beslag, maar na de korte leuke veertocht raken we toch over en kunnen de weg verder zetten.

Hier en daar is reeds geasfalteerd, maar de eerste 40 kilometer verloopt toch nog voor een groot deel over ‘ripio’, dus onverhard. De koffer van Udo komt weer los na het rijden door een diepe kuil.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag105_koffer_Udo-1024x683.jpg

In de verte doemen reeds de ijsvelden van het Quelat Nationaal Park op. We volgen daarna een andere fjord oostwaarts en steken dan de Rio Quelat over. Het begint langzaam te miezeren, en wanneer we een pas moeten oversteken, en we half in de wolken terecht komen, wordt het nog wat natter, maar nog niet nat genoeg voor de regenpakken.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag105_miezerripio-1024x683.jpg

Het is net niet te koud, en we kunnen dus nog voldoende genieten van de mooie omgeving. Dan is het asfalt er weer, wat ons toelaat wat meer ontspannen te rijden, waardoor we dan alweer trager opschieten, omdat we veel moois zien en wat vaker stoppen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag105_meertje-1024x683.jpg

In Villa Ammengual vinden we een koffiehoek in een klein winkeltje waar we een Moccacino bestellen en een warme chocomelk krijgen. Dat smaakt! Dan weer doorheen mooie heel afwisselende landschappen in bloei.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag105_bloei-1024x683.jpg

In Coyhaique nogmaals halt voor de late lunch. Dit is de enige echte stad in 1000 km in de omtrek.

Nu komt een indrukwekkende passage doorheen een hoogvlakte met rotsformaties als kastelen. Deze streek wordt als een der mooiste van Chili aanzien. Er is minder bewoning, minder verkeer, en minder begroeiing. Wat wel toeneemt is de wind, en deze zal ons vanaf nu vermoedelijk niet meer loslaten. En telkens als we denken dat we het mooiste gezien hebben, opent zich weer een decor waar we bijna van achterover geslagen worden, nog erger dan van de wind.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag105_bloei2-1024x683.jpg

Als kers op de taart worden we getrakteerd met een magnifiek zicht op het turquoise meer: de Lago General Carrera.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag105_carrera-1024x683.jpg

Het dorpje is nog meer bijzonder dan Puyuhuapi, aangelegd volgens dambordpatroon, zoals de meeste in Zuid-Amerika, maar nog maar beperkt volbouwd, of met grotere percelen, zodat een indruk van ruimte en leegte ontstaat. Op het terrein van het hotel worden we verwelkomd door een jonge vrouw en een hond, die onmiddellijk met ons wil spelen (de hond welteverstaan).

We nemen onze intrek, en werken nog even aan de motoren. Udo heeft de indruk dat zijn motor niet lekker loopt en checkt de bougies. Die zitten verborgen onder een laag modder, wat hem enige moeite kost om die te verwijderen. Hans zit in zak en as omwille van een nieuw probleem aan zijn oude, maar taaie BMW GS. De rubberen beschermhoes van de cardan is gescheurd, en dus kan er stof naar binnen en olie naar buiten. En dat net op het moment dat een stoffige grindwegrit op het menu staat. Ik smeer de ketting van mijn motor en check de olie, die nu op een perfect peil staat.

Om zeven uur gaan we op zoek naar eten, samen met Johan en Hans, en met de hond. We stappen een klein keetje binnen, nauwelijks vijf kleine tafels. De hond legt zich buiten aan de deur, maar niet voor lang, want dan ziet hij al een nieuwe vriend.

Soep hebben ze niet. Dan maar rijst, sla en twee paardenogen. Mijn bord wordt al gauw aangevuld met een half stuk kip dat Hans niet ziet zitten. Voldaan terug naar het hotel, en samen met de kip op stok.

 

Dag 106 donderdag 23 november 2017

Puerto Ingeniero Ibañez CL > Chile Chico CL – 300km

Overnachting in Chile Chico Casa Jeinimeni.

 

Er is geen internet, dus wordt het verslag off line gemaakt, en in veilige bewaring opgeslagen op schijf. Het heeft de ganse nacht gewaaid, en de honden waren hier ook niet stil. Er is vandaag opnieuw prachtig weer. Dat mag wel, want er staat ons een zware dag te wachten: meer dan driehonderd kilometer ‘ripio’, en hopelijk een boottochtje naar de marmergrotten op de Lago General Carrera.

Hans heeft het probleem van de gescheurde stofhoes tijdelijk opgelost door er een plasticzak rond te binden. Hij is voorlopig gerustgesteld, en we gaan dan met zijn allen ontbijten om halfacht. We zitten wat krap rond een grote ronde tafel, maar alles wordt snel aangevoerd zodat we tijdig kunnen vertrekken.

Udo en ik zijn als eerste weg. Eerst is er nog dertig kilometer asfalt, en net dan zie ik een spanband bij Udo loshangen. Ik slaag er in om hem voorbij te steken en te doen stoppen, want dát zou problemen gegeven hebben, door bagage welke loskomt, of de band die in zijn wiel of ketting draait.

Net na Villa Cerro Castillo houdt het asfalt op.Het davert er op los, en het fijne stof blijft als een rookpluim wel honderd meter achter de motor hangen. Maar de staat van de weg laat bijna probleemloos rijden toe, zij het dat we het voorzichtig houden.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag106_berg_sneeuw-1024x683.jpg

Het is een mooie route, bochtig klimmend en dalend tussen besneeuwde bergketens tot Puerto Rio Tranquillo, dat ligt in een uithoek van het grote General Carrera meer.

Nu op zoek naar een redertje dat boottochten naar de marmergrotten organiseert. Dat is snel gevonden, en na het tanken schrijven we ons met zes man in voor een boottochtje, samen met nog twee Amerikaanse vrouwen die ook net toegekomen zijn. Bert, Alfons, Udo, Johan, Mark, en ik. Een kwartiertje later trekken we reeds de reddingsvesten aan en kiezen het ruime sop. Dat laatste is wel letterlijk te nemen, want dit meer is na het Titicacameer het tweede grootste meer van Zuid-Amerika. Onze kapitein is een jonge snelle vrouw met zonnebril en lang bruin haar. De eerste minuten heeft zíj meer bekijks dan het meer.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag106_kapitein-1024x577.jpg

We varen langsheen marmergrotten die onder de oevers van het meer ontstaan zijn tijdens de periode dat hier nog gletsjers waren, enkele honderden miljoenen jaren geleden.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag106_marmergrot-1024x683.jpg

Ook een paar grote alleenstaande rotsen zijn onderaan uitgehold zodat het lijkt alsof ze op pilaren staan, vanwaar de naam kathedraal en kapel van marmer.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag106_kapel-1024x683.jpg

Anderhalf uur later staan we weer aan wal, tevreden dat we dit mochten meemaken, én tevreden dat het zo snel ging, want dat laat ons toe het moeilijkste deel van de verplaatsing tijdig te kunnen aanvatten.

Eerst nog wat gaan eten, wat heel eenvoudig is, want we nemen allen soep, duidelijk tot teleurstelling van de uitbaatster, die wel graag wat meer ín onze kabas en úit onze zakken had geklopt.

Het eerste deel van de namiddagrit verloopt zo vlot dat de rest wel een fluitje van een cent lijkt. Weinig stof en een redelijk vlakke weg langsheen het meer, en prachtige uitzichten over het azuurblauwe water.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag106_carrera-1024x683.jpg

Maar dan verandert het landschap, we gaan enkele kleine passen over langsheen het meer, en komen in een meer rotsachtige en droge bergstreek terecht., Het wordt hier nu en dan schuiven en graven in de grindbak, en net geen zandhappen, maar wel alle hoeken verkennen van de zandbak, en tussendoor veel mooie uitzichten over de Lago General Carrera en het Natuurpark Jeinimeni.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag106_woest-1024x683.jpg

We rijden over enkele heel diepe kloven, waarvan soms zelfs de bodem niet zichtbaar is, zoals de Quebrada del Diablo.

Net voor zessen komen we behouden aan in het hotel. We zijn de laatsten. Wat een dag! Deze kunnen ze ons ook niet meer afnemen.

Rob en Joke, en Leo en Ellie verblijven in een ander hotel. Ze zijn de laatste drie dagen via een andere, geasfalteerde weg hierheen gekomen, en hebben de Carretera Austral dus kortgesloten. Tiny zien we pas terug over drie dagen, in El Calafate.

Ik neem een douche om al het stof van me af te spoelen, en ik ben nog niet goed en wel gekleed, of Johan komt aankloppen dat we gaan eten.

Om halftien kom ik uiteindelijk op mijn kamer, met nog net voldoende puf om op de blog een kleinigheid te zetten. De rest zal voor morgenvroeg zijn. Het zandmannetje klopt al aan mijn deur, en hij wacht niet graag…

 

Dag 107 vrijdag 24 november 2017

Chile Chico CL > Gobernador Gregores ARG – 440km

Overnachting in Gobernador Gregores Lago Cardiel

 

Het is bijna zes uur. Ik heb bijna 8 uur heerlijk geslapen, ondanks de hevige wind die hier voortdurend op de gevel van het hotel beukt. Je hebt de indruk dat het dak er zó kan afwaaien.

Ik heb op dit vroege uur nog redelijk snel internet, en profiteer ervan om het verslag wat bij te werken en online te zetten. De laatste dagen waren nogal vermoeiend en heel erg gevuld.

In de ontbijtzaal is het niet warm, en ik ga nog snel een trui en een warm kraagje aantrekken. We bespreken de grensovergang en de rit. Het kan wel erg gaan waaien vandaag, wat het rijden sterk bemoeilijkt. Net vóór we aanzetten passeren daar Rob en Leo in de richting van de grenspost, die een kilometer verderop ligt.

Vandaag mogen we veel wind verwachten, en die krijgen we dan ook. Eerst rijden we nog langsheen de Lago General Carrera, die hier in Argentinië Lago Buenos Aires heet.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag107_lago_buenosaires-1024x683.jpg

De wind zweept de golven fel op tot een heuse branding.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag107_wind-1024x683.jpg

Aangezien we veel bochten maken en  er heel wat heuvels zijn, komt de wind telkens vanuit een andere hoek opzetten, nu en dan met flinke stoten. We rijden vele kilometers doorheen een oneindig lijkende pampa´s. Nu en dan steken mara’s de weg over. Deze mara´s of pampahazen lijken van ver heel goed op onze hazen, maar zijn in feite familie van de cavia. Ze leven in paartjes, en je ziet ze dan ook meestal met zijn tweetjes. Nu en dan gaan we zelfs doorheen een stuk woestijn waar geen zichtbaar leven meer is.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag107_tanken-1024x683.jpg

Op het ganse traject van meer dan vierhonderd kilometer is er slechts één tankstation. Stoppen dus! Bij het tanken rijdt net een groep van onze reisgenoten weg. De benzinepomp is vol gekleefd met stickers van motorreizen en – organisaties. We gaan vervolgens binnen en bestellen een koffie en een sandwich.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag107_sandwich-1024x683.jpg

Het is even wachten, maar die sandwich is dan wel de grootste die ik de afgelopen zestig jaar gezien heb: twintig centimeter diameter en vijf centimeter dik. Waar ga ik dát steken? Udo vindt er wat op: hij haalt het beleg er van tussen en laat de dikke broodsneden liggen. Ikzelf doe mijn best en raak halfweg. De andere helft draai ik in een aantal servetten, en stop het geheel in een plasticzak in mijn topkoffer. Goed voor vier uur. Een Chileens motokoppel dat net na ons binnenkwam heeft hetzelfde besteld. Aan hun postuur te zien zullen zij geen moeite hebben de sandwich in hun kas te slaan.

De pampa staat in bloei: op sommige plaatsen vooral geel, op andere plaatsen paars. En hier en daar een bijzondere geur waarvan ik niet weet aan welk soort plant die toe te schrijven is. Een paar nandoe´s vluchten verschrikt weg. Ze hebben een grijsbruine kleur, en vallen weinig op in het landschap, tenzij ze net in beweging zijn. En dan zijn er de prachtige guanaco´s, schichtig en speels, even groot als lama’s, en bijna even sierlijk als vicuña’s. Ze springen probleemloos over de omheining van prikkeldraad. Sommige voeren zelfs kleine gevechten, vermoedelijk speels, maar in sommige periodes zal het er wel heel erg bitsig aan toe gaan.

Over de reling van een vangrail hangt een dode vos, en wat later zien we een levende vos de straat snel oversteken, net tussen onze twee motoren in. Ook een klein gordeldiertje ontsnapt niet aan onze aandacht.

Rob en Dafne halen ons in en houden halt. Dafne is vergeten tanken, en ze vreest niet te zullen toekomen tot het hotel. Ik heb gelukkig mijn reservetankje bij, en heb zelf net volgetankt, zodat ik Dafne kan depanneren met vier liter.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag107_estancia-1024x683.jpg

Hier en daar staan zeldzame haciënda’s. Sommige zijn ingericht om toeristen onderdak te bieden, maar zijn toch niet zo aantrekkelijk omdat ze nog kilometers van de doorgaande weg verwijderd zijn. Ze kondigen hun aanwezigheid aan door een plakkaat of een roestige tractor.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag107_moto_omgewaaid-1024x683.jpg

Terwijl Udo kiekjes schiet valt een twintigtal meter verder zijn motor om, omvergeblazen door een hevige rukwind. Ikzelf heb mijn motor veiliger opgesteld aan de voet van de heuvel, waar de wind minder hard blaast. De Suzuki heeft een afgebroken knipperlicht en een afgebroken remhendel. Udo heeft een reservehendel bij, maar zal nu nog verder rijden met enkel de achterrem, en dan straks de voorrem herstellen.

Omstreeks 16u komen we dan aan in Gobernador Gregores. We gaan nog even tanken en dan de motoren parkeren op de oprit van het hotel. Voor een aantal reisgenoten wacht wat kluswerk. Udo vangt de werkzaamheden aan om zijn voorrem te herstellen, wat snel gebeurd is. Bert heeft een kapot wiellager achteraan, maar heeft hier in dit kleine dorp wonderwel het juiste lager op de kop weten te tikken, en is nu druk bezig het lager te plaatsen.

De krachtpatserij van de twee laatste dagen is duidelijk voelbaar in nek en schouders. Maar dat zal wel snel voorbijgaan. We maken met een gans groepje een hele wandeling op zoek naar een restaurant, om dan uiteindelijk terug te keren naar ons hotel en daar dan te eten. En dan in bed. De gierende wind zal mij niet wakker houden.

 

Dag 108 zaterdag 25 november 2017

Gobernador Gregores ARG > El Calafate ARG – 330km

Overnachting in El Calafate Hotel Kapenke

 

Vandaag toch nog eens vroeg wakker, na een goede nachtrust. De pijntjes in nek en schouders zijn verdwenen. Ik blijf nog wat liggen en draaien, maar om kwart voor vijf sta ik dan toch op. Even voor zessen zie ik de zon opkomen. De wind giert door kieren en spleten doorheen gans het hotel.

Ik sta een heel eind achter met de foto’s, wel meer dan een week. Dit heeft twee oorzaken: Ik moet de foto’s eerst verkleinen om ze te kunnen gebruiken, en de internetverbinding moet voldoende snel zijn om de foto’s op te laden in de blog. Dus: aan het werk!

Ontbijten kan vanaf zeven uur, maar wanneer ik om kwart na zeven beneden kom moet alles nog klaargezet worden: Voor elk een plateautje met afgemeten porties. Ondertussen ga ik de motor laden. Aan de balie zijn er wat problemen met de betalingen van het avondmaal gisteravond. Slechts de helft mag met de kredietkaart betaald worden, en ze hebben enkele rekeningen verwisseld.

Ondertussen zijn enkele ontbijtplateaus klaar, en kan ik ontbijten. Gelukkig kan ik nog wat brood bijkrijgen, want één klein toastje is wel wat aan de magere kant. En dan springt één van die toastjes dan nog eens veel te hoog uit de toaster, pardoes naast de tafel op de grond. Dat is er één voor de muizen.

Wanneer Udo en ik vertrekken, zijn er reeds vier moto’s vóór ons weg. Ze vrezen een moeilijke verplaatsing, maar dat vrezen wij allemaal. De eerste honderd kilometers zijn niet verhard, en dan is het altijd afwachten hoe moeilijk het wordt. Het is in elk geval prachtig weer, zonnig, maar niet te koud. Er staat een hevige zijwind, wat hier altijd het geval is. Even buiten het dorp komen we op een grindweg terecht, en we daveren al gauw vlot over het grind. Een uurtje later slaan we af naar de Lago Cardiel. We zien er geen flamingo´s of witte zwanen, maar wel een kudde nandoe´s die verschrikt wegrennen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag108_dode_guanaco-1024x683.jpg

Terug op de hoofdweg zien we heel wat guanaco’s. Even verder ligt er zelfs een dood dier langs de kant van de weg, vermoedelijk aangereden. Ik stop even. Het is een enorm beest, bijna zo groot als een paard. De kop is bebloed.

Er volgt een heel lastig stuk weg omdat de hevige zijwind de motor voortdurend in het grind duwt, maar we slagen er al dansend in de motoren recht te houden

In Tres Lagos komen we terecht bij de rest van de groep. We krijgen te horen dat er verschillende mensen gevallen zijn, gelukkig zonder erg, en zonder ernstige motorschade. De meesten hebben al iets gedronken en gegeten en vertrekken al weer gauw. Rob Veerman heeft een bril gevonden, en denkt dat het die van Hans is, die net vertrokken is. Hij neemt hem mee, en zegt dit aan ons. Wij bestellen een koffie en wat brood met marmelade, en laten het ons smaken. Tien minuten later wil ook Dafne vertrekken, maar ze vindt haar bril niet…Gelukkig is hij niet écht zoek, en kan ze zonder bril ook verder.

Wij nemen na een half uurtje ook de draad weer op, gaan tanken, en zetten de route verder. En wij dachten dat we reeds wind te verduren gehad hadden. Hier zitten we pas in de wind! We doen ons best, duwen en trekken aan het stuur, en slagen er maar net in de motoren op de eigen rijstrook te houden.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag108_verlaten_estancia-1024x683.jpg

Het klimaat is hier hard, en er in leven nóg harder. Verschillende ooit welvarende estancias staan er nu verlaten en vervallen bij.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag108_lago_argentina-1024x683.jpg

Hier en daar kunnen we toch nog genieten van de mooie landschappen, in het bijzonder de melkblauwe rivieren en turquoise meren.

El Calafate is een mondain vakantieoord, en nog druk ook. Het is gelegen aan de Lago Argentina, een groot meer dat gevoed wordt door de gletsjer Perito Moreno, welke we morgen gaan bekijken. We komen opgelucht in het hotel aan, blij dat we weer een mooie motorrit zonder ook maar enig probleem afgewerkt hebben.

´s Avonds eten we met gans de groep samen. Nadien maak ik nog een wandeling door de hoofdstraat van El Calafate. De restaurants zitten vol; de mensen staan buiten te wachten op een tafeltje. Ik ga dan terug naar het hotel en ga onmiddellijk slapen.

 

Dag 109 zondag 26 november 2017

Rustdag in El Calafate ARG

Overnachting in El Calafate Hotel Kapenke

 

Vandaag rijden we naar de gletsjer Perito Moreno, en maken we een boottochtje tot waar de gletsjer in de Lago Argentina uitmondt. Dit is één van de grootste gletsjers ter wereld die nog even groot blijft. De meeste gletsjers verdwijnen geleidelijk met de opwarming van de aarde.

Het ontbijt verloopt ontspannen en sleept wat aan, want we vertrekken pas om negen uur. Ik werk nog wat aan de blog, terwijl de anderen gaan tanken. Het is fris, maar er staat gelukkig niet erg veel wind. We rijden het natuurpark Perito Moreno binnen, en krijgen van Rob een ticket voor de boottocht over het water naar de gletsjer toe. We zijn meer dan een uur te vroeg, en de meesten gaan een koffie drinken zeven kilometer verderop, in de hoop ondertussen van mooie uitzichten te kunnen genieten slurpend aan een kopje koffie.

 http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag109_gletsjer_vanver-1024x683.jpg

Udo gaat wat foto´s nemen van bovenop een klif, en ik blijf alleen achter aan de baai waar de boten af en aan varen. Ik ben goed gekleed en ga op stap langsheen de oever van het meer.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag109_duikers-1024x683.jpg

Ik raak aan de praat met een verantwoordelijke van de plaatselijke prefectuur. Hij begeleidt een aantal duikers die hier in het ijskoude water sondes moeten aanbrengen om de seismologische activiteit van de ondergrond te meten. Dit is belangrijk in verband met het risico op grote breuken in de gletsjer, wat gevaren met zich meebrengt voor de toeristische sightseeingbootjes op het meer. Gelukkig zijn er geen vulkanen in de buurt, en is het risico op aardschokken hier eerder laag. De duikers maken gebruik van droogpakken, wat hen toelaat tot 15 á 20 minuten in het water te blijven zonder risico voor een hartstilstand. De temperatuur van het water ligt tussen 1 en 3 graden. De vriendelijke man ratelt er maar op los, hoort mij uit over onze reis, en geeft mij tips om een en ander in de buurt te bezoeken.

De anderen komen dan terug, teleurgesteld wegens de dure koffie zonder mooie vergezichten. Daarvoor moet je een excursie boeken, betalend uiteraard.

We zijn bij de eersten om de boot op te stappen, een grote oude catamaran, en we installeren ons in de zetels aan de boeg. Een familie van vijf man komt wat later aan, en wil eigenlijk op onze plaats zitten, maar ja, wij zitten er al, en er is elders meer dan plaats genoeg. De vrouw probeert eerst links van mij, dan rechts van mij, in de hoop dat ik zal opkrassen, maar ik verzet mij een paar keer, waarbij ze voelt dat ik met mijn motorpak zwaar geharnast ben, en uiteindelijk geven zij en de rest van haar bende, die nog steeds rond ons staat te draaien, het op en zoeken een andere plaats op.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag109_gletsjer-1024x683.jpg

De boot komt in gang en brengt ons een honderdtal meter van de gletsjer. Die is indrukwekkend én mooi, en weet het publiek gedurende een uur te boeien, waarna de catamaran terugkeert, en wij dan weer op de motoren kunnen kruipen, een leuke ervaring rijker.

Terug in El Calafate ga ik eerst tanken, ga mij dan omkleden in het hotel, en ga dan met Johan eten in een sandwichbar even verderop. Nadien nog mijn achterband wat oppompen, want die heeft te weinig druk.

 

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/overzicht9_route_chili_argentina3.jpg

 

Dag 110 maandag 27 november 2017

Calafate ARG > Cerro Castillo CL – 230km

Overnachting in Hotel Estancia El Ovejero

 

Om vijf uur word ik wakker door het gejank van een hond. Ik slaap weer in, maar hoor hem later opnieuw. Ik sta dan maar op rond vijf uur en werk mijn foto’s wat bij. Het ontbijt verloopt wat chaotisch, in die zin dat het keukenhulpje er helemaal alleen voor staat, en niet in staat is om tijdig op te ruimen wat een vroege buslading mensen heeft achtergelaten, en dan ook nog aan te vullen wat ontbreekt op het buffet. We hebben echter gelukkig tijd genoeg en ontbijten toch ontspannen.

Bij het vertrek is het niet erg koud. Ik heb mij dan ook niet volop gekleed. Het wordt na een dertigtal kilometer wel plots erg kouder wanneer we van een laagvlakte stijgen tot op een hoogvlakte, die kouder is en vooral meer winderig. Ik trek warmere handschoenen aan, en dat scheelt een stuk.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag110_motorverschrikker-1024x683.jpg

We slaan wat verder rechts af en nemen de kortere onverharde weg. Die ligt er redelijk goed bij en brengt ons vlot een heel stuk dichter bij onze bestemming.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag119_lagune-1024x683.jpg

Halfweg houden we halt bij een mooie kleine lagune waar diverse watervogels rond paddelen. Voor de rest valt op deze weg niet veel te beleven, en dat is maar goed ook, want het rijden vergt toch voldoende aandacht.

Op de kruising met de geasfalteerde weg waar we weer op moeten is een benzinestation, maar het is gesloten. We komen gelukkig toe tot aan het hotel. Wat verder steken Rob en Joke, en Johan en Hans ons voorbij, maar ze rijden vervolgens voorbij de afslag naar de grens, zodat we ze aan dit kruispunt weer tegenkomen. Deze weg is opnieuw onverhard, en bovendien is het hier erg winderig, wat lastig rijden is. Udo parkeert zijn motor, maar net niet stabiel genoeg, en achter zijn rug wordt de motor bijna meteen gewoon omvergeblazen door de sterke wind. We zetten de motor recht, en veilig ditmaal, zodat hij niet meer opnieuw omvalt. De motor is nu op de linkerzijde gevallen, en nu is de koppelingshendel afgebroken, waarvan hij gelukkig ook nog een reservehendel bij zich heeft. Eerst de Chileense grenspost doorlopen, dat gaat heel snel. Op nog geen vijf minuten monteren we een nieuwe koppelingshendel en kunnen we weer verder.

We rijden de grens over. Hier is de weg nagelnieuw vers geasfalteerd, vooral om duidelijk te maken dat we Chili binnenkomen. De papieren gaan ook heel snel aan Argentijnse zijde, zodat we in een mum van tijd verder tot aan het hotel kunnen rijden, dat zich maar 500m verder bevindt.

Nu nog benzine regelen, want de meesten onder ons hebben niet kunnen tanken. De hotelbaas zal voor benzine zorgen, maar we moeten hem tijdig de bestelling doorgeven.

De hongerigen moeten nu dringend gespijsd worden Dat kan in Cafetaria La Ovejera.. Die is van dezelfde eigenaar als het hotel, maar bevindt zich net aan de grenspost aan het begin van het dorp. We wandelen stevig tegen de wind in, lopen eerst enkele verkeerde huizen binnen, maar komen dan uiteindelijk terecht waar we moeten zijn, en bestellen een koffie en een sandwich. Ondertussen zijn nog vier anderen aangekomen, en gaan ook eerst eten.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag110_gauchos-1024x683.jpg

Na het eten gaan Udo en ik de gaucho’s gadeslaan die net bezig zijn kalveren te oormerken en jonge stiertjes te castreren. Eerst moeten de dieren natuurlijk gevangen worden, en dat gebeurt op de klassieke wijze door twee échte gaucho’s op échte paarden met échte lasso’s in een échte corral. Dát is eens geluk hebben, dat dit nu nét gebeurt op het moment dat wij hier passeren, én niks anders te doen hebben.

Het ene na het andere kalf wordt zo onder handen genomen. Het is eigenlijk niets anders dan hetgeen met de geitjes van mijn dochter Joke gebeurd is, maar natuurlijk in een heel andere setting. Na een tijdje hebben we het gezien en maken nog een wandeling door het dorpje langsheen het gemeentehuis en de plaatselijke school.

Nadien douch ik mij en ga mij in de gezellige lobby installeren om aan mijn blog te werken. Dafne en Rob zijn ondertussen aangekomen, en er wordt één en ander besproken betreffende het verloop van de komende week. We hebben geluk, want morgen is er vermoedelijk minder wind en mooi weer, zodat een bezoek aan het park de moeite waard is. Ride-onMotorTours zal de toegang tickets voor het Nationaal Park achteraf terugbetalen. We zien wel morgen hoe het loopt. Voorzichtig blijven is de boodschap, want een paar dagen terug was er hier een enorme wind, en zijn heel wat motards omvergeblazen.

Plots komt de hotelbaas binnen en zegt dat de benzine er is, en dat die nú in de moto´s moet. Ik haal mijn notaboekje, en begeleid het ganse proces, en ontlast daarmee even Rob en Dafne, die van alles te regelen hebben voor de organisatie de komende dagen. Ik geef vervolgens het lijstje aan de receptie, waar eenieder zelf moet gaan afrekenen.

Nu weer verder werken aan de blog, zodat die toch up to date blijft. De foto’s komen later wel.

 

Dag 111 dinsdag 28 november 2017

Cerro Castillo CL > Puerto Natales CL – 175km

Overnachting in Puerto Natales Hotel Aguaterra

 

Straks vertrekken we vermoedelijk voor een bezoek aan het Nationaal Park Torres del Paine, wat één van de hoogtepunten van de reis zou moeten worden.

Bij het ontbijt worden de opties besproken. Rob en Joke, en Hans nemen geen risico meer, en kiezen voor het asfalt rechtstreeks naar Puerto Natales, zo een zestig kilometer zuidwaarts. Er wordt mooi weer voorspeld, wat wil zeggen geen regen, wel zon, en weinig wind. Dat alles valt natuurlijk af te wachten, want in bergstreken is het weer vaak onvoorspelbaar en wisselend. Deze vooruitzichten doet de rest van de groep besluiten om de toer door het park te maken. Johan zal met mij en Udo meerijden.

Het toegangsticket wordt terugbetaald door de organisator van de reis. Na een half uurtje rijden komen we aan de ingang van het park en gaan aanschuiven in een lange rij om de toegangstickets kopen. We proberen korting te krijgen als ‘personas mayores’, maar dat geldt enkel voor Chilenen. Udo verjaart vandaag en probeert zijn verjaardag te verzilveren, wat niet lukt, maar wat wel aanleiding geeft tot een grappig gesprekje met de jonge parkwachtster. Ze vertelt dat ze vroeger elk jaar een taart bakte voor haar jarige oma, maar dat die nu al twee jaar overleden is. Een verborgen hint naar die oudere mannen vóór haar, waarvan zij echter niet weet dat ik de enige ben die al écht opa is. Het gesprekje maakt het wachten wat korter, en even later zitten we weer op de motoren en rijden het park binnen. Tegelijkertijd rijden we weer de bergen in. Hier bevinden zich de laatste uitlopers van de Andes, minder hoog dan in het Noorden, maar zeker niet minder spectaculair, en vooral heel mooi. De ligging in het verre zuiden zorgt ook voor bar klimaat, met wind, kou, sneeuw en regen, wat de toegankelijkheid van dit gebied beperkt, maar tegelijkertijd het voortbestaan van fauna en flora beter garandeert.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag111_torres-1024x683.jpg

We zien hier opnieuw heel wat guanaco´s; ze zijn blijkbaar de aanwezigheid van toeristen gewoon en rennen niet weg.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag111_guanaco-1024x683.jpg

Plots wijst Udo in de lucht. Een grote roofvogel, wel twee meter breed, glijdt statig door de lucht, gedragen door de lichte wind die tussen twee bergketens waait. We hopen natuurlijk een condor te zien, maar een detailfoto van Udo toont dat dier op een arend lijkt. Vermoedelijk een Chileense arend, welke in feite een soort buizerd is.

Besneeuwde bergtoppen, watervallen, bijzondere wolkformaties, rivieren en turquoise meren, telkens in andere vormen en maten. En een onverharde stoffige weg van meer dan honderd kilometer die tussen dit alles heen en weer slingert, met daarop drie minuscule motoren, die zacht brommend over de losse keien dansen.

Op een kleine parking ziet Johan plots een grijze schaduw bewegen tussen de rotsen. Het duurt even voor ik hem ook zie, want het dier heeft een perfecte schutkleur.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag111_vos-1024x683.jpg

De vos beweegt zich soepel en snel over de helling zonder zich iets van ons aan te trekken. Hij rent niet, maar beweegt zich toch wonderbaarlijk snel doorheen dit moeilijke landschap en verdwijnt tenslotte voorbij een bergkammetje.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag111_huis_aan_meer-1024x683.jpg

Johan is iets vooruit gereden, en wat later zie ik zijn motor op een steiger staan aan het water. Johan is nergens te zien. Het duurt wel enig minuten voor ik hem zie: hij ligt te genieten van de zon op een klein strandje aan het meer.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag111_torre-1024x683.jpg

De wolken verdwijnen geleidelijk, en de wind neemt zachtjes toe. De bergen worden beter zichtbaar.

In de vroege namiddag bereiken we een open vlakte, waar de wind weer redelijk hard toeslaat. Een voordeel hiervan is dat we niet in de stofwolk moeten rijden opgeworpen door de motor die voorop rijdt. De wind blaast het stof onmiddellijk opzij. De vlakte betekent ook het einde van de rit door het Natuurpark. Er volgt dan nog een hele route langsheen enkele grote meren. Omstreeks 16u komen we dan aan in Puerto Natales.

Een probleemloze dag vandaag, voor iedereen. Tenminste als je geen rekening houdt met de omleidingen die we moesten volgen, in totaal zeker meer dan 5km.

Udo en ik kleden ons onmiddellijk om, gaan eerst een sandwich eten, en maken nog een lange wandeling maken langsheen de kustlijn. De Stille Oceaan reikt via enkele lange zeearmen tot aan dit kuststadje. Een kilometer verder ligt een cruiseschip voor anker. Udo herkent het als de ‘Asiatic’, het schip waarmee hij 14 jaar terug een cruise maakte naar de Zuidpool.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag111_pacific-1024x683.jpg

Terug in het hotel krijgen we nog een welkomstdrink van het hotel, en geeft Udo nog een rondje voor zijn verjaardag. Ik drink voor de eerste maal een Pisco Sour, een licht bittere cocktail met veel geschilferd ijs. Best lekker en verfrissend.

’s Avonds ga ik met Hans, Johan en Udo eten.  Ik neem enkel een soepje, want de lunch was nogal laat.

 

Dag 112 woensdag 29 november 2017

Puerto Natales CL > Punta Arenas – 250km

Overnachting in Punta Arenas Hotel Finis Terrae

 

Ik heb op mijn hotelkamer geen tafel of bureau om op de computer aan de blog te werken, dus ga ik om halfzeven naar beneden en installeer mij in de ontbijtzaal aan een leeg tafeltje. Ik zie een aantal andere hotelgangers komen en gaan, maar het duurt nog tot bijna halfacht vooraleer Hans als eerste van onze groep opduikt. Men is vandaag blijkbaar niet haastig om de reis verder te zetten. Ik stop met bloggen en zet mij bij Hans om samen te ontbijten. Ook Rob en Joke, die anders altijd zo vroeg zijn, zijn vandaag in het geheel niet gehaast.

We rijden vandaag de laatste rit op het Amerikaanse vasteland: morgen varen we over naar Vuurland, waar we in twee dagen Ushuaia zullen bereiken.

Puerto Natales is nog erg vredig op het moment dat we wegrijden. Het is koud en bewolkt, maar het regent niet. Eerst rijden we nog even noordwaarts, maar slaan dan af naar het Zuidoosten, en rijden de kale vlakte in. Er groeit hier weer gras, en we rijden dan ook langs sappige weiden waar duizenden schapen lopen te grazen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag112_schapen-1024x683.jpg

Ik zag in mijn leven nog nooit zoveel schapen na elkaar, en zo verspreid over het landschap, zover het oog reiken kan.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag112_waaien-1024x683.jpg

Hier en daar staan een aantal boompartijen, die wel opvallen, omdat er zoveel dode bomen tussen staan, en omdat deze bomen vaak misvormd zijn door de hevige westenwind die er het grootste deel van het jaar tegen aan beukt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag112_morrochico-1024x683.jpg

Het landschap is enigszins eentonig, behalve in Morre Chico, waar een grote eenzame basaltrots uit het niets opduikt. Het is een restant van een oude vulkaan.

Wat verder stoppen we voor een koffie in het enige restopje dat het hele traject rijk is. Het winkeltje is amper drie op vier meter groot, en het toilet is bij de uitbaters in huis. Maar de koffie is heel lekker. Het wordt er erg druk wanneer ook een aantal bussen met Duitse toeristen hier stoppen. Onmiddellijk hebben de motoren veel bekijks. Sommige oudere mannen in dat gezelschap mijmeren over een verkeken kans in hun leven. Johan, Hans, Rob en Joke vertrekken, en wij volgen  dan ook, voor het tweede deel van het traject.

We nemen onderweg de schapen nog eens onder de loep, en vormen algauw weer het staartpeloton van de groep, wanneer de bende van Mark ons zwaaiend voorbijsteekt.

Dan bereiken we de zee: Dit is de straat van Magellaan, waar de schepen tussen het vasteland en Vuurland door kunnen varen van de Atlantische naar de Stille Oceaan of omgekeerd. De doorgang is hier wel veertig kilometer breed.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag112_findelmundo-1024x683.jpg

We volgen de kust zuidwestwaarts naar Punta Arenas, voor ons het einde van de vaste wereld, maar net voor we de stad bereiken staat de ganse bende er langs de kant van de weg. De oude BMW van Hans is plots stilgevallen en doet niets meer.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag112_motor_Hans-1024x683.jpg

We staan er met de ganse bende omheen, maar kunnen natuurlijk weinig uitrichten, en rijden dan verder naar het hotel. Johan, Rob en Joke blijven bij Hans tot het opgelost is.

Zo komen Udo en ik als eersten aan in het hotel in Punta Arenas. De rit verliep voor ons vlot en voorspoedig. Er waren evenwel niet veel hoogtepunten te vermelden, noch letterlijk, noch figuurlijk. We hebben vele duizenden schaapjes gezien, maar hebben ze niet geteld, en onze aandacht bij de weg gehouden.

We verfrissen ons snel, en kunnen nog net op tijd in het restaurant geraken om er te lunchen. Na de lunch gaan we op stap in het stadje.

Bij onze terugkomst zijn ook de gestrande motards in het hotel geraakt. De panne bleek te wijten aan een dode accu, en was snel opgelost door er een nieuwe in te steken.

Johan en Hans hebben nog niet gegeten, en samen gaan we nog eens de stad in. We houden hen gezelschap terwijl ze hun avondlunch binnenspelen, en gaan daarna nog een ijsje eten in het Casino aan de kustboulevard. Bij terugkomst in het hotel wacht ons nog een welkomstdrink: opnieuw een Pisco Sour, maar ditmaal sterker en zonder ijsschilfers. Hier zal ik goed van slapen.

 

Dag 113 donderdag 30 november 2017

Punta Arenas CL > Porvenir CL – veerboot

Overnachting in Porvenir Hotel Barlovento

 

Onze verplaatsing vandaag is weinig glorierijk, behalve het feit dat we vandaag het doel van onze reis deels bereiken. We nemen de veerboot naar Porvenir op Vuurland. Hiervoor moet ik wel om vijf uur opstaan, hetgeen mij normaal geen moeite kost, maar mij vandaag toch lastig valt. Is het dat welkomstdrankje van het hotel gisteren? Heb ik te weinig geslapen? Ik sta op en kom geleidelijk aan tot het besef dat ik een virusje moet opgevangen hebben. Ik heb wat hoofdpijn en mijn spieren voelen stram aan.

Om zes uur ga ik ontbijten. Ik ben de eerste, maar even later komt ook Hans binnen. We ontbijten hier op het zesde verdiep. De ochtendzon slaat al hard toe en het is hier erg warm. Er is een mooi uitzicht op de stad, die vanaf het water schuin oploopt naar de heuveltop toe.

Om halfacht vertrekt de motorkaravaan naar de haven, waar we even na achten de veerboot op rijden.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag113_karavaan-1024x683.jpg

We installeren ons in het salon, en ik val er al gauw in slaap. Een half uurtje voor het bereiken van de haven aan de overkant ga ik de brug op, en zie ons de kleine haven binnenlopen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag113_vuurland-1024x683.jpg

Maar het is toch op de motor dat we Vuurland op en binnenrijden, en vijf minuten later rijden we de parking op van het hotel in Porvenir. Het hotel is gloednieuw, maar wel een kilometer buiten het centrum van het dorp gelegen.

Ik leg mij op mijn bed en val onmiddellijk in een korte slaap. Ik kleed mij aan, en ga dan met Udo op stap naar het dorpje.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag113_lunch-1024x683.jpg

We eten er een hap in een druk bezocht restaurantje, en gaan dan weer op stap tot bijna drie uur.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag113_provenir-1024x683.jpg

In het hotel leg ik mij opnieuw op mijn bed, en ben al gauw weer vertrokken. De hoofdpijn en de spierpijntjes zijn ondertussen ook vertrokken, dus ik zal mij snel weer beter voelen.

Om half vier neem ik een koffie en zet mij aan het werk. Tussendoor doe ik nog een klein klusje aan de motor: de voorste remleiding wrijft nu en dan wat tegen de valbeugels, en ik omwikkel de remleiding met wat duct tape. En nu weer foto’s opladen…

’s Avonds wordt samen met de ganse groep gegeten in het restaurant van het hotel.

 

Dag 114 vrijdag 1 december 2017

Porvenir CL > Rio Grande ARG – 230km

Overnachting in Rio Grande Hotel Casino

 

Zonnig en winderig. Vanuit mijn hotelkamer kijk ik op de motoren die in de losse keien van de parking staan te wachten. Ik heb er nog steeds zin in, al staat ons vandaag honderdvijftig kilometer ripio te wachten. En het is altijd afwachten hoe lastig dát wordt. We hebben ook de mogelijkheid nog een ommetje te maken om een kolonie koningspinguïns te gaan bezoeken, maar dat lijkt mij eerder een soort dierenparkje, gezien er entreegeld wordt gevraagd en de aanwezigheid van pinguïns gegarandeerd is.

Opnieuw is niemand gehaast om te komen ontbijten, behalve ik en vervolgens Hans. We zijn dan ook niet gehaast om te vertrekken, en het ontbijt loopt dan ook wat uit. Het eten is lekker en verzorgd behalve het brood, dat enkel geschikt is om te toasten, echter onhandig dik versneden is, en blijft hangen in de toaster, waardoor het deels verbrandt.

Bij het verlaten van het hotel zie dat Hans nog steeds op de parking staat. Zijn motor doet het weer niet, ondanks de nieuwe batterij die hij deze nacht opgeladen heeft. Rob stelt gelukkig al gauw vast dat hij vergeten is de massakabel aan te sluiten. Opluchting bij iedereen, en enkele minuten later kan hij probleemloos vertrekken.

Udo en ik vertrekken even later, verlaten het dorp, en komen op de stoffige keienweg terecht die ons naar Argentinië zal voeren. We steken al gauw Rob en Joke voorbij, die het met de zware KTM, en met twee op de motor, heel wat lastiger hebben om zich over deze weg te verplaatsen. Om vlot te kunnen rijden op keien moet het voorwiel voldoende snelheid hebben, zodat het niet opzij wordt geduwd door de wat grotere keien, of verzwolgen wordt in een grindbak.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag114_keet_aan_zee-1024x683.jpg

De weg loopt nu en dan langsheen de kust, een godverlaten strook land waar toch nog hier en daar teken van menselijk leven te zien is.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag114_vissersbootjes-1024x683.jpg

Slechts op één plaats raken we echt tot aan het water. Daar liggen enkele vissersbootjes op het strand. Er is verder niet veel te zien, behalve de pampa met schapen, hier en daar een gaucho te paard in de verte, en een enkele guanaco.

Niet zo ver van de grens met Argentinië, wordt een betonweg aangelegd, maar die is nog niet volledig af, zodat we het laatste stuk toch weer over de stoffige keien moeten afleggen. Er rijden hier ook al wat meer vrachtwagens, reden waarom men de keien vervangt door beton, want enkele vrachtwagens na elkaar veroorzaken zo veel stof dat men té lang niet ziet. Gelukkig staat hier wat meer wind, zodat het stof snel een andere kant uit gaat. Samen met de wind komt ook meer vochtige lucht aanzetten, teken dat we in een andere klimaatzone terechtkomen. Er is hier ook veel meer bewolking, maar regenen doet het niet.

De passage langs de twee grensposten verloopt vlot. Bij de Argentinos is er zelfs één die mij zelfs in het Frans aanspreekt bij het zien van mijn Belgisch paspoort. Hier passeren veel motards, héél veel. De Argentijnse douanekantoren zijn binnen vol gekleefd met stickers van motoclubs en motoreisorganisaties.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag114_atlantic-1024x683.jpg

In Rio Grande maken we een wandeling langsheen de Atlantische Oceaan, die we in twee maanden niet meer gezien hadden.

Probleemloze dag met hier en daar een leuke verrassing.

 

Dag 115 zaterdag 2 december 2017

Rio Grande ARG > Ushuaia ARG – 210km

Overnachting in Ushuaia Hostería América

 

Ik sta om halfzes op en maak mij klaar. Beneden in het Casino draait de disco nog volop. Het gedreun is licht hoorbaar tot in mijn kamer op het vierde verdiep. Dit is het eerste hotel in Argentinië dat geen Europese stopcontacten heeft. Daardoor kan ik niets opladen en kan ik mijn apparatuur nog slechts beperkte tijd gebruiken. Ook scheren is er niet bij deze morgen.

Ik open de gordijnen en zie dat de dag weer prachtig begint. Er is reeds volop zon, maar er staat wel een stevige wind, maar die zullen we wel trotseren. Ook voor morgen wordt zonnig en droog weer voorspeld.

Het ontbijt is uitgebreid en volstaat ruim. Alweer ben ik de eerste, en geruime tijd de enige van de groep in de ontbijtzaal. Na een half uurtje druppelen de anderen geleidelijk binnen, en ontbijten rustig zonder haast. De vlam is duidelijk uit de pijp, Ofwel is niemand gehaast om een einde te maken aan deze prachtige reis, om dan even later weer de dagelijkse Europese sleur te moeten induiken. Voor mij ligt het nóg anders: wanneer ik thuis kom ga ik terug aan de slag. Wij hopen op versterking en verjonging, maar daar zullen wij nog bijna een jaar moeten op wachten. Dan pas kan ik mijn ‘fin de carrière’ beginnen organiseren, en dáár wil ik voorlopig zo weinig mogelijk aan denken.

Dan vertrekken we voor de laatste etappe naar Ushuaia. De streek is mooi groen. De weiden zijn sappig groen en bevolkt door vele schapen. Hier en daar zijn kleine bossen, waar wangedrochtige bomen bedekt zijn door witte slingers bloesem, waardoor de bosjes van ver een licht groene kleur hebben.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag115_panaderia-1024x683.jpg

Halfweg passeren we het stadje Tolhuin, waar we ‘Panaderia La Union’ bezoeken, waarvan de grootste verdienste is dat het heel veel toeristen lokt, maar verder toch wat ziel mankeert.

Hier verlaten we de vlakte, en rijden opnieuw enkele verre uitlopers van de Andes binnen. Aan een parking naast een meertje zien we een kleine Patagonische vos van op afstand rond de toeristen dwalen.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag115_vosje-1024x683.jpg

Het mager scharminkel is een voorpoot kwijt, en is nu aangewezen op wat de mensen hem toegooien om te overleven.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag115_casa_azul-1024x683.jpg

Casa Azul is mooi van ver, maar het dak is van gegalvaniseerd staal.

De weg gaat dan weer wat omhoog, kronkelt meer, en het wordt vooral kouder en vochtiger, waarbij de zon toch meestal niet veraf lijkt en de wolken nu en dan wat feller wit kleurt. Even wordt het grimmiger, en ik trek mijn regenkledij aan. Niets te vroeg want even later worden we verrast door enkele buien heel fijne hagel en een snerpend koude wind. Dan gaat de weg weer naar beneden zuidwaarts en het wordt weer droog en zonnig. 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag115_vallei-1024x683.jpg

Bij het naderen van Ushuaia stoppen we bij verschillende mooie plekjes om wat foto’s te nemen. Dat neemt allemaal wat tijd in beslag.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag115_ushuaia-1024x683.jpg

Aan de grens van Ushuaia zelf duurt het dan nóg langer. We hebben het gehaald!

Even na tweeën bereiken we dan uiteindelijk toch het hotel. Binnen het uur loopt iedereen binnen, en bereiden we een kleine toast voor op het welslagen van de reis.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag115_toast-1024x683.jpg

 

ALASKA – VUURLAND IS GEREDEN.

 

DE MOTORKARAVAAN IS AANGEKOMEN IN USHUAIA

 

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/WP_20171126_20_23_52_Pro-e1513367183685-577x1024.jpg

De komende dagen hebben we nog een gevuld programma, want de repatriëring van de moto´s moet voorbereid worden, waarna we ruim gelegenheid hebben om de streek en het land te bezoeken, zij het dan zonder moto.

 

Dag 116 zondag 3 december 2017

Ushuaia ARG -> El Fin del Mundo 2 x 40km

Overnachting in Ushuaia Hostería América

 

Even vóór achten ga ik ontbijten met Hans, Rob en Joke. De zon dringt zwaar de ontbijtzaal binnen, en ik ben blij dat ik mijn motorkledij nog niet aangetrokken heb. Straks maken we in groep een kleine rit naar het Natuurpark ‘El Fin del Mundo’.

Om negen uur vertrekken we. We zitten al gauw weer op onverharde weg, die hier wel hard is omdat het de laatste dagen zo mooi weer was, maar die daardoor ook erg stoffig is.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag116_findelmundo-1024x683.jpg

In het natuurpark, waar de weg écht eindigt, maken we een aantal foto´s van de groep, en van de motor aan het eindpunt.

http://blogalain.azurewebsites.net/wp-content/uploads/2014/11/dag116_findelmundo2-1024x683.jpg

En dan nog een foto met mijzelf er op.

Alaska is ver weg. In vogelvlucht minder dan twintigduizend kilometer, maar in ónze memorie vier  maanden, meer dan dertigduizend kilometer, en plus daarbij nog drie dagen Stahlratte.

Terug in Ushuaia ga ik de motor afspuiten in een carwash, en laat hem goed drogen terwijl we gaan lunchen. Tussendoor heb ik nog even een video-gesprek met de familie. Dat zal vanaf nu wel gemakkelijker te organiseren zijn. In de namiddag begin ik de motor en de bagage klaar te maken voor transport. Morgen gaat alles in de container.

’s Avonds wacht ik vergeefs op Udo om te gaan eten. Maar Rob en Joke dienen zich aan, en we gaan dan samen ‘downtown’ een spaghetti eten.

 

Dag 117 maandag 4 december 2017

Ushuaia ARG -> Container voor motortransport

Overnachting in Ushuaia Hostería América

 

De container waarin onze motoren terug naar Nederland zullen verscheept worden staat vermoedelijk reeds klaar. Hierover zullen we slechts uitsluitsel hebben deze voormiddag, wanneer een contactpersoon van de vervoersmaatschappij ons komt vervoegen in het hotel. Mijn trouwe ouwe Transalpje staat klaar om ingescheept te worden, en binnen enkele maanden terug in Watervliet om klaargestoomd te worden voor een volgende reis. (De volgende reis is nog niet gepland, maar vaagweg voorzien voor ergens in 2019, maar een mens moet ambities hebben, is het niet?).

Na het ontbijt is het wachten op de contactpersoon die ons zal begeleiden bij het uitklaren van de motoren. De vrouw komt dan eindelijk opdagen en we volgen haar in ganzepas op de motor tot even buiten de stad, op een afgesloten bewaakt terrein onder toezicht van de douane. Na een uur wachten keren we onverrichterzake terug naar het hotel. Deze namiddag proberen we opnieuw.

We gaan lunchen in het stadscentrum en doen een tweede poging. De motoren mogen nog niet in de container, maar kunnen wel in de loods achtergelaten worden. Ze zullen morgen door Rob, geholpen door Johan en Mark, in de container geplaatst worden en onderworpen worden aan een onderzoek door de drugshond. De motor zie ik dan terug binnen een tweetal maanden, wanneer ik hem ga ophalen in Rotterdam. 

 

 

Om 17u ben ik terug in het hotel. Nu opnieuw op stap, want het is mooi en droog weer, en dat zal de komende dagen misschien veranderen.